مى‌گردد، و از آنجا در سينه‌هاى معصومين عليهم السلام ذخيره مى‌شود و همچون چشمه‌هاى جوشانى در صفحه قلوب جارى مى‌گردد، و انواع ميوه‌هاى لذت‌بخش ايمان، تقوا و فضائل اخلاقى را پرورش مى‌دهد.
آرى، انسان بايد درست بنگرد: سرچشمه اصلى علم و دانش او كه غذاى روحانى او است كجا است؟ مبادا از سرچشمه آلوده‌اى تغذيه شود، و روح و جان او را بيمار كند يا به هلاكت افكند.
و نيز، از طريق قياس اولويت، مى‌توان مسأله «حلال و حرام» و مشروع و نامشروع را به وسيله «دلالت التزامى» از آيه استفاده كرد.
اين احتمال نيز وجود دارد كه: هم «طعام» در آيه شريفه معنى وسيع و گسترده دارد، و هم «نگاه كردن» و بنابراين تفسيرهاى سه گانه فوق در آن جمع مى‌گردد.
در اين كه: منظور از «انسان» در اينجا چه كسى است؟ ناگفته پيدا است همه انسان‌ها را شامل مى‌شود، اعم از مؤمن و كافر، همه بايد به اين مواد غذائى و شگفتى‌ها و اسرار نهفته در آنها بنگرند، تا افراد بى‌ايمان راه حق را پيدا كنند و افراد مؤمن بر ايمانشان افزوده شود.
و به راستى، هر يك از مواد غذائى: ميوه‌ها، دانه‌هاى غذايى و سبزى‌ها، براى خود دنياى شگفت‌انگيزى دارد كه مدت‌ها مى‌توان روى آن مطالعه كرد، و درس‌هائى از آن آموخت كه در تمام عمر به ما روشنائى و بينش مى‌دهد.
***
پس از آن، به شرح تفصيلى اين مواد غذائى و منابع آن پرداخته، مى‌فرمايد:
«ما آب فراوانى از آسمان فرو ريختيم» «أَنَّا صَبَبْنَا الْماءَ صَبّاً».
«صَبّ» به معنى «فرو ريختن آب از طرف بالا است» و در اينجا منظور نزول