اين است: قيامت امرى است نزديك، و تمام عمر دنيا در برابر آن ساعتى بيش نيست!
در اين كه: دو آيه فوق كه به صورت تكرار آمده، به منظور تأكيد يك واقعيت (آگاهى آنها در آينده نزديك از قيامت و رستاخيز) است، يا بيان دو مطلب جداگانه (اولى اشاره به اين كه در آينده نزديك عذاب دنيا را مى‌بينند، و دومى اشاره به اين كه عذاب آخرت را بعد از آن خواهند ديد)، مفسران دو احتمال داده‌اند، ولى تفسير اول مناسب‌تر به نظر مى‌رسد.
اين احتمال نيز داده شده: منظور اين است كه: با پيشرفت علم و دانش بشر، شواهد و دلائل بر وجود رستاخيز آن قدر فراوان مى‌شود كه، حتى منكران چاره‌اى جز اعتراف به آن نمى‌بينند.
لكن، اشكال اين تفسير آن است كه: چنين آگاهى براى آيندگان از نوع بشر خواهد بود، نه براى آن گروهى كه در عصر پيامبر صلى الله عليه و آله مى‌زيستند و در امر قيامت اختلاف داشتند، در حالى كه آيه درباره آنها سخن مى‌گويد.
***
نكته‌ها:
١- مسأله «ولايت» و «نبأ عظيم»
چنان كه گفتيم: «نبأ عظيم» به چند معنى تفسير شده: قيامت، قرآن، تمام اصول عقائد دينى اعم از مبدأ و معاد، ولى قرائن موجود در مجموعه آيات اين سوره، نشان مى‌دهد كه: تفسير آن به «معاد» از همه برترى دارد.
ولى، در روايات زيادى كه از طرق اهل بيت عليهم السلام و بعضى از طرق اهل سنت نقل شده، «نبأ عظيم» (خبر بزرگ) به مسأله ولايت و امامت امير مؤمنان على عليه السلام كه مورد اختلاف و گفتگو از سوى جمعى بود، يا به مسأله «ولايت به طور اعم»