٢١ كَلَّا إِذا دُكَّتِ الأَرْضُ دَكّاً دَكّاً
٢٢ وَ جاءَ رَبُّكَ وَ الْمَلَكُ صَفّاً صَفّاً
٢٣ وَ جِي‌ءَ يَوْمَئِذٍ بِجَهَنَّمَ يَوْمَئِذٍ يَتَذَكَّرُ الْانْسانُ وَ أَنَّى لَهُ الذِّكْرى‌
٢٤ يَقُولُ يا لَيْتَنِي قَدَّمْتُ لِحَياتِي
٢٥ فَيَوْمَئِذٍ لايُعَذِّبُ عَذابَهُ أَحَدٌ
٢٦ وَ لايُوثِقُ وَثاقَهُ أَحَدٌ
ترجمه:
٢١- چنان نيست، در آن هنگام كه زمين سخت در هم كوبيده شود.
٢٢- و فرمان پروردگارت فرا رسد و فرشتگان صف در صف حاضر شوند.
٢٣- و در آن روز جهنم را حاضر كنند؛ (آرى) در آن روز انسان متذكر مى‌شود؛ اما اين تذكر چه سودى براى او دارد؟!
٢٤- مى‌گويد: «اى كاش براى زندگيم چيزى از پيش فرستاده بودم»!
٢٥- در آن روز هيچ كس مانند او عذاب نمى‌كند.
٢٦- و هيچ كس همچون او كسى را به بند نمى‌كشد!
تفسير:
روزى بيدار مى‌شوند كه كار از كار گذشته!
به دنبال نكوهش‌هائى كه در آيات قبل از طغيانگران دنياپرست و متجاوز به حقوق ديگران شده بود، در اين آيات، به آنها اخطار مى‌كند كه سرانجام قيامتى