تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٤

١٧ إِنَّ يَوْمَ الْفَصْلِ كانَ مِيقاتاً
١٨ يَوْمَ يُنْفَخُ فِي الصُّورِ فَتَأْتُونَ أَفْواجاً
١٩ وَ فُتِحَتِ السَّماءُ فَكانَتْ أَبْواباً
٢٠ وَ سُيِّرَتِ الْجِبالُ فَكانَتْ سَراباً
ترجمه:
١٧- (آرى) روز جدائى، ميعاد همگان است!
١٨- روزى كه در «صور» دميده مى‌شود و شما فوج فوج (به محشر) مى‌آئيد!
١٩- و آسمان گشوده مى‌شود و به صورت درهاى متعددى در مى‌آيد!
٢٠- و كوه‌ها به حركت در مى‌آيد و به صورت سرابى مى‌شود!
تفسير:
سرانجام روز موعود فرا مى‌رسد
در آيات قبل، اشاراتى به دلائل مختلف معاد آمده بود، در نخستين آيه مورد بحث، به عنوان يك نتيجه‌گيرى، مى‌فرمايد: «روز جدائى (روز رستاخيز) روز وعده همگان است» «إِنَّ يَوْمَ الْفَصْلِ كانَ مِيقاتاً». «١»
تعبير به «يَوْمَ الْفَصْل» تعبير بسيار پر معنائى است كه بيانگر جدائى‌ها در آن روز عظيم است.
جدائى حق از باطل.