تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٧
محتواى سوره نبأ
اصولًا، اكثريت قريب به اتفاق سورههاى جزء آخر قرآن، در «مكّه» نازل شده، و بيش از همه چيز، روى مسأله «مبدأ» و «معاد»، و بشارت و انذار، كه طبيعت سورههاى مكّى است تكيه مىكند، غالباً لحنى كوبنده، تكاندهنده و بيدار كننده دارد، آيهها همگى، جز در موارد معدودى كوتاه، و مملوّ از اشارات است، و به همين دليل، تأثير بسيار عميقى روى هر فرد آگاه، مىگذارد، ناآگاهان را نيز بيدار مىكند، و به كالبدهاى بىروح، جان مىدهد، به افراد بىتفاوت احساس، تعهد و مسئوليت مىبخشد، و براى خود عالمى دارد، عالمى پرغوغا و پر از شور و نوا!
سوره «نبأ» نيز از اين اصل كلى مستثنا نيست، با سؤالى بيدارگر شروع مىشود، و با جملهاى پر از عبرت پايان مىيابد.
محتواى اين سوره را مىتوان در چند بخش خلاصه كرد:
١- سؤالى كه در آغاز سوره از حادثه بزرگ (نبأ عظيم) يعنى روز قيامت مطرح شده است.
٢- سپس، به بيان نمونههائى از مظاهر قدرت خداوند در آسمان، زمين، زندگى انسانها و مواهب آن- به عنوان دليلى بر امكان معاد و رستاخيز- مىپردازد.
٣- در بخش ديگرى، قسمتى از نشانههاى آغاز رستاخيز را بيان مىدارد.
٤- در بخش چهارم گوشهاى از عذابهاى دردناك طغيانگران را.
٥- به دنبال آن، در بخش پنجم، قسمتى از نعمتها و مواهب شوقانگيز