تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٨
و در همين جا است كه: «فرشتگان از هر درى بر آنها وارد مىشوند و تبريك و تهنيت مىگويند» (وَ الْمَلائِكَةُ يَدْخُلُونَ عَلَيْهِمْ مِنْ كُلِّ بابٍ). «١»
و درهاى دوزخ نيز به روى كافران گشوده مىشود: «وَ سِيقَ الَّذِينَ كَفَرُوا إِلى جَهَنَّمَ زُمَراً حَتَّى إِذا جاؤُها فُتِحَتْ أَبْوابُها». «٢»
و به اين ترتيب، انسان در عرصهاى قدم مىگذارد كه پهنايش به پهناى زمين و آسمان كنونى است: «وَ جَنَّةٍ عَرْضُهَا السَّماواتُ وَ الْا رْضُ». «٣»
***
و بالاخره، در آخرين آيه مورد بحث، وضع كوهها را در قيامت، منعكس كرده مىفرمايد: «كوهها به حركت در آورده مىشود و سرانجام سرابى مىگردد» «وَ سُيِّرَتِ الْجِبالُ فَكانَتْ سَراباً».
به طورى كه از جمع بندى آيات مختلف قرآن درباره «سرنوشت كوهها در قيامت» به دست مىآيد، كوهها مراحلى را طى مىكنند، نخست به «حركت» در مىآيند: «وَ تَسِيرُ الْجِبالُ سَيْراً». «٤»
در مرحله بعد، از جا كنده مىشوند، و سخت درهم كوفته خواهند شد: «وَ حُمِلَتِ الْا رْضُ وَ الْجِبالُ فَدُكَّتا دَكَّةً واحِدَةً». «٥»
آنگاه، به صورت «تودهاى از شنهاى متراكم» در مىآيند: «وَ كانَتِ الْجِبالُ كَثِيباً مَهِيلًا». «٦»
پس از آن، به صورت «پشم زده شده» در مىآيند كه با تند باد حركت مىكند: «وَ تَكُونُ الْجِبالُ كَالْعِهْنِ الْمَنْفُوشِ». «٧»