بخشيديم» متعلق به آسمان اول است، و ماوراى آن شش عالم و آسمان ديگر وجود دارد كه از دسترس علم بشر بيرون است.
اين احتمال نيز وجود دارد كه: منظور طبقات متعدد هواى اطراف زمين باشد كه: در عين رقيق بودن ظاهرى، از چنان استحكامى برخوردار است كه اين كره خاكى را از هجوم مستمر سنگ‌هاى آسمانى حفظ مى‌كند، و به محض اين كه يكى از آنها جذب كره زمين شود، بر اثر تصادم شديد با قشر هوا چنان داغ مى‌شود كه آتش مى‌گيرد، و مى‌سوزد، و خاكستر آن به طور ملايم بر زمين مى‌نشيند، و اگر اين قشر هوا نبود، شهرها و آبادى‌هاى ما شب و روز در معرض پرتاب اين سنگ‌ها قرار داشت.
بعضى از دانشمندان محاسبه كرده‌اند كه: استقامت قشر هواى اطراف زمين كه بيش از يك صد كيلومتر ضخامت دارد به اندازه يك «سقف پولادين به ضخامت ده متر» است! و اين است يكى از تفسيرهاى سبع شداد. «١»
***
بعد از اشاره اجمالى به آفرينش آسمان‌ها به سراغ نعمت بزرگ آفتاب عالمتاب مى‌رود و مى‌فرمايد: «ما چراغى نورانى و حرارت‌بخش آفريديم» «وَ جَعَلْنا سِراجاً وَهَّاجاً». «٢»
«وَهَّاج» از ماده «وَهَج» (بر وزن كرج) به معنى نور و حرارتى است كه از آتش صادر مى‌شود «٣» بنابراين، ذكر اين وصف براى اين چراغ پر فروغ آسمانى اشاره‌اى به دو نعمت بزرگ است كه خمير مايه همه مواهب مادى اين جهان است: «نور» و «حرارت».
نور خورشيد، نه تنها صحنه زندگى انسان و تمام منظومه شمسى را روشن