قرار دادن مجازات‌هاى سخت و دردناك نيز، براى اصلاح فاسدان و مفسدان و به منظور بازگشت آنها به سوى حق است.
قابل توجه اين كه: در اين آيه، دو گونه عذاب براى آنها ذكر كرده: يكى «عذاب جهنم» و ديگرى «عذاب حريق» (عذاب آتش سوزان)، ذكر اين دو ممكن است به خاطر اين باشد كه در جهنم انواعى از مجازات‌ها وجود دارد كه يكى از آنها آتش سوزان است، و ذكر آن بالخصوص به خاطر اين است كه شكنجه‌گران مزبور، مؤمنان را با آتش مى‌سوزاندند و بايد در آنجا با آتش مجازات شوند، اما اين آتش كجا؟ و آن آتش كجا؟
اين آتش، از شعله‌هاى قهر و غضب خدا افروخته شده، آتشى است جاويدان و هميشگى، آتشى است توأم با ذلت و خوارى، ولى آتش دنيا، آتش ناپايدارى است كه به دست خلق ضعيف افروخته شده است، و مؤمنانى كه با آن مى‌سوزند سربلند و مفتخرند، و در صف اول شهيدان راه خدا جاى دارند.
بعضى نيز گفته‌اند: عذاب جهنم در برابر كفر آنها بوده، و عذاب حريق در مقابل اعمال شكنجه آنها است.
***
پس از آن، به پاداش مؤمنان پرداخته، مى‌فرمايد: «كسانى كه ايمان آوردند و اعمال صالح انجام دادند، براى آنها باغ‌هائى از بهشت است كه نهرها زير درختانش جارى است، و اين پيروزى و نجات بزرگى است» «إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ لَهُمْ جَنَّاتٌ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْا نْهارُ ذلِكَ الْفَوْزُ الْكَبِيرُ».
چه فوز و پيروزى از اين برتر كه در جوار قرب پروردگار و در ميان انواع نعمت‌هاى پايدار، با سربلندى و افتخار جاى گيرند، ولى نبايد فراموش كرد، كليد اصلى اين پيروزى و فوز كبير، «ايمان و عمل صالح» است، اين است سرمايه اصلى اين راه، و بقيه، هر چه هست شاخ و برگ است.