تفسير:
معاد تنها با يك صيحه عظيم رخ مى‌دهد!
بعد از آن كه با قسم‌هاى مؤكد وقوع قيامت به عنوان يك امر حتمى در آيات گذشته بيان شد، در آيات مورد بحث، به شرح بعضى از نشانه‌ها و حوادث اين روز بزرگ مى‌پردازد، مى‌فرمايد: «اين بعث و رستاخيز در روزى واقع مى‌شود كه زلزله وحشتناك، همه چيز را به لرزه در مى‌آورد» «يَوْمَ تَرْجُفُ الرَّاجِفَةُ».
«راجِفَه» از ماده «رجف» (بر وزن كشف)، به معنى اضطراب و لرزه شديد است، و از آنجا كه اخبار فتنه‌انگيز مايه اضطراب جامعه مى‌شود، به آن «اراجيف» مى‌گويند.
***
«سپس دومين حادثه عظيم رخ مى‌دهد» «تَتْبَعُهَا الرَّادِفَةُ».
«رادِفَه» از ماده «ردف» (بر وزن حرف)، به معنى شخصى يا چيزى است كه به دنبال ديگرى قرار مى‌گيرد، و لذا به شخصى كه دنبال سر ديگرى سوار بر مركب مى‌شود، رديف مى‌گويند.
بسيارى از مفسران معتقدند: منظور از «راجِفَه» همان صيحه نخستين يا نفخ صور اول است كه: شيپور فناى جهان و زلزله نابودى دنيا است، و «رادِفَه» اشاره به صيحه دوم يا نفخ صور ثانى است كه: نفخه حيات، رستاخيز و بازگشت به زندگى جديد است. «١»
بنابراين، آيات شبيه چيزى است كه در آيه ٦٨ سوره «زمر» آمده است: وَ نُفِخَ فِي الصُّورِ فَصَعِقَ مَنْ فِي السَّماواتِ وَ مَنْ فِي الْا رْضِ إِلَّا مَنْ شاءَ اللَّهُ ثُمَّ