«سوگند به آنها كه به سختى مى‌كشند و بر مى‌كنند» «وَ النَّازِعاتِ غَرْقاً».
***
«و سوگند به آنها كه به راحتى جدا مى‌سازند» «وَ النَّاشِطاتِ نَشْطاً».
***
«و سوگند به آنها كه به سرعت حركت مى‌كنند» «وَ السَّابِحاتِ سَبْحاً».
***
«و آنها كه به خوبى سبقت مى‌گيرند» «فَالسَّابِقاتِ سَبْقاً».
***
«و آنها كه امور را تدبير مى‌كنند» «فَالْمُدَبِّراتِ أَمْراً».
پيش از آن كه به تفسير اين آيات بپردازيم، بايد معانى لغاتى كه در آنها به كار رفته دقيقاً روشن شود.
«نازِعات» از ماده «نزع» به معنى چيزى را از جا بر كندن و يا كشيدن است، مانند كشيدن كمان به هنگام پرتاب تير، و گاه اين واژه در امور معنوى نيز به كار مى‌رود مانند: «نزعِ» عداوت يا محبت از قلب، به معنى بركندن آن. «١»
«غَرَق» با فتح را (بر وزن شفق) به گفته بسيارى از ارباب لغت در اصل به معنى فرو رفتن در آب است، و گاه به معنى گرفتارى شديد در يك حادثه و بلا نيز آمده.
و «غَرْق» (بر وزن فرق) به گفته «ابن منظور» در «لسان العرب»، اسمى است كه جانشين مصدر شده و به معنى «اغراق» است، و اغراق در اصل به معنى كشيدن كمان تا آخرين نقطه ممكن است، سپس به معنى مبالغه در هر كار آمده.
و از اينجا به خوبى روشن مى‌شود كه: آنچه در آيه فوق آمده، به معنى غرق