٣٨ يَوْمَ يَقُومُ الرُّوحُ وَ الْمَلائِكَةُ صَفّاً لايَتَكَلَّمُونَ إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ الرَّحْمنُ وَ قالَ صَواباً
٣٩ ذلِكَ الْيَوْمُ الْحَقُّ فَمَنْ شاءَ اتَّخَذَ إِلى‌ رَبِّهِ مَآباً
٤٠ إِنَّا أَنْذَرْناكُمْ عَذاباً قَرِيباً يَوْمَ يَنْظُرُ الْمَرْءُ ما قَدَّمَتْ يَداهُ وَ يَقُولُ الْكافِرُ يا لَيْتَنِي كُنْتُ تُراباً
ترجمه:
٣٨- روزى كه «روح» و «ملائكه» در يك صف مى‌ايستند و هيچ يك، جز به اذن خداوند رحمان، سخن نمى‌گويند، و (آنگاه كه مى‌گويند) درست مى‌گويند!
٣٩- آن روز حق است؛ هر كس بخواهد راهى به سوى پروردگارش بر مى‌گزيند!
٤٠- و ما شما را از عذاب نزديكى بيم داديم؛ اين عذاب در روزى خواهد بود كه انسان آنچه را از قبل با دست‌هاى خود فرستاده مى‌بيند، و كافر مى‌گويد: «اى كاش خاك بودم (و گرفتار عذاب نمى‌شدم)»!
تفسير:
كافران مى‌گويند: اى كاش خاك بوديم!
در آيات گذشته، قسمت‌هاى قابل ملاحظه‌اى از كيفرها و مجازات‌هاى طغيانگران و مواهب و پاداش‌هاى پرهيزگاران در روز رستاخيز بيان شد.
در آيات مورد بحث، به معرفى آن روز بزرگ پرداخته، بخشى از اوصاف آن روز و حوادث آن را شرح مى‌دهد، مى‌فرمايد: