و بعد مى‌افزايد: «سپس مسلماً حساب آنها بر ما است» «ثُمَّ إِنَّ عَلَيْنا حِسابَهُمْ».
و اين، در حقيقت نوعى دلدارى و تسلّى خاطر به پيامبر صلى الله عليه و آله است كه در مقابل لجاجت آنها ناراحت و دلسرد نشود، و به كار خود ادامه دهد، و در ضمن تهديدى است نسبت به همه اين كافران لجوج كه بدانند حسابشان با كيست.
به اين ترتيب، سوره «غاشيه» كه از مسأله قيامت آغاز شد، به مسأله قيامت نيز پايان مى‌يابد، و در اثناء آن به توحيد و نبوت كه پايه‌هاى معاد را تشكيل مى‌دهد اشاره شده است، و در ضمن آيات آغاز اين سوره، بخشى از مجازات‌هاى سنگين مجرمان، و سپس قسمت مهمى از پاداش‌هاى روح‌پرور مؤمنان آمده است، از طرفى، اختيار انتخاب طريق به مردم واگذار شده، در عين حال هشدار داده است كه بازگشت همگى به سوى خدا و حسابشان با او است.
علاوه بر آن، روشن مى‌سازد: پيامبر صلى الله عليه و آله مأمور ابلاغ رسالت است، و در برابر كفر و خطا و گناه مردم مسؤول نيست، و اين گونه است وظيفه همه مبلغان راه حق.
***