تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٤٠
در اين آيات، هفت نعمت مهم بهشتى ذكر شده كه هر يك از ديگرى جالبتر و زيباتر است.
كوتاه سخن اين كه: بهشت جايگاهى است بىنظير از هر جهت و خالى از هر گونه ناراحتى و جنگ و جدال، با انواع ميوههاى رنگارنگ، نغمههاى دلپذير، چشمههاى آب جارى، شرابهاى طهور، خدمتگزارانى شايسته، همسرانى بىمانند، تختهائى مرصّع، فرشهائى فاخر، دوستانى با صفا و ظروف و قدحهائى جالب در كنار چشمهها.
و خلاصه، نعمتهائى كه نه با الفاظ محدود اين جهان قابل شرح است، و نه در عالم خيال قابل درك، و همه اينها در انتظار مقدم مؤمنانى است كه با اعمال صالح خود، اجازه ورود در اين كانون نعمت الهى را كسب كردهاند.
و فراتر از اين لذات مادى، لذات معنوى، و برتر از همه «لِقاءُ اللَّه» و جلوههاى محبوب، و الطاف آن معبود است كه اگر يك لحظه آن به دست آيد بر تمام نعمتهاى مادى بهشت برترى دارد، و به گفته شاعر:
گرم به دامن وصل تو دسترس باشد دگر ز طالع خويشم چه ملتمس باشد؟!
اگر به هر دو جهان يك نفس زنم با دوست مرا ز هر دو جهان حاصل آن نفس باشد
***