تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٣٧
نبودن سخنان لغو و بيهوده حكمفرماست، به بيان قسمتى از نعمتهاى مادى بهشت پرداخته، مىگويد: «در آن بهشت چشمهها جارى است» «فِيها عَيْنٌ جارِيَةٌ».
گر چه «عَيْن» در اينجا «نكره» است و معمولاً نكره براى بيان يك فرد مىآيد، ولى به قرينه ساير آيات قرآن معنى جنس دارد، و شامل چشمههاى مختلف مىشود، همان گونه كه در آيه ١٥ «ذاريات» مىخوانيم: إِنَّ الْمُتَّقِينَ فِي جَنَّاتٍ وَ عُيُونٍ: «پرهيزگاران در ميان باغهاى بهشت و چشمهها قرار دارند».
بعضى نيز گفتهاند: در هر قصرى از قصرهاى بهشتيان چشمهاى جارى است، و مفرد بودن «عَيْن» در اينجا ناظر به آن است، چشمهاى كه مطابق ميل بهشتيان به هر طرف كه بخواهند جريان پيدا مىكند، و نيازى به شكافتن نهر و ساختن بستر ندارد.
البته، وجود چشمههاى متعدد، علاوه بر افزودن بر زيبائى و طراوت، اين فايده را نيز دارد كه هر كدام نوشابه مخصوصى دارد، و ذائقه بهشتيان را هر زمان با انواع شراب طهور، شيرين و معطر مىكند.
***
و بعد از ذكر چشمهها، به سراغ تختهاى بهشتى مىرود، و مىفرمايد: «در آن باغهاى بهشتى تختها و سريرهائى بلند وجود دارد» «فِيها سُرُرٌ مَرْفُوعَةٌ».
«سُرُر» جمع «سرير» از ماده «سرور» به معنى تختهائى است كه در مجالس انس و سرور بر آن مىنشينند. «١»
بلند بودن اين تختها به خاطر آن است كه: بهشتيان بر تمام مناظر و صحنههاى اطراف خود مسلط باشند، و از مشاهده آن لذت برند.