برنامه عملى پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله نيز گواه بر اين است كه: او براى تبليغات و تذكرات خود هيچ قيد و شرطى قائل نبود، و همگان را وعظ مى‌كرد و انذار مى‌نمود.
***
در آيات بعد، به عكس العمل مردم در برابر تذكر، وعظ و انذار پرداخته، و آنها را به دو گروه تقسيم مى‌كند: مى‌فرمايد: «به زودى آنها كه از خدا مى‌ترسند و احساس مسئوليت مى‌كنند، متذكر مى‌شوند» «سَيَذَّكَّرُ مَنْ يَخْشى‌».
آرى، تا روح «خشيت» و ترس، و يا به تعبير ديگر روح «حق‌طلبى» و «حق‌جوئى» كه مرتبه‌اى از تقوا است در انسان وجود نداشته باشد، از مواعظ الهى و تذكرات پيامبران نفعى نمى‌برد، لذا در آغاز سوره «بقره»، قرآن را مايه هدايت براى پرهيزگاران شمرده، مى‌گويد: «هُدىً لِلْمُتَّقِينَ».
***
و در آيه بعد، به گروه دوم پرداخته مى‌افزايد: «اما بدبخت‌ترين افراد از آن دورى مى‌گزيند» «وَ يَتَجَنَّبُهَا الْا شْقَى». «١»
در بعضى از روايات آمده است: «ابن عباس» مى‌گويد: آيه «سَيَذَّكَّرُ مَنْ يَخْشى‌» درباره «عبدالله بن ام مكتوم» آن مرد نابيناى پاكدل حق‌طلب نازل شده. «٢»
و بعضى گفته‌اند: آيه «وَ يَتَجَنَّبُهَا الْا شْقَى» درباره «وليد بن مغيره» و «عتبة بن ربيعه» است كه از سران شرك و كفر بودند. «٣»