تفسير:
ما تو را براى هر كار خير آماده مى‌كنيم
در آيات گذشته، سخن از «ربوبيت» و «توحيد» پروردگار بود، و به دنبال آن در آيات مورد بحث، سخن از قرآن و «نبوت» پيامبر صلى الله عليه و آله است، در آيات گذشته سخن از «هدايت عمومى» موجودات بود، و در آيات مورد بحث، سخن از «هدايت نوع انسان» است، و بالاخره، در آيات گذشته تسبيح پروردگارِ علِىّ اعلى آمده بود، و در اين آيات، از قرآن كه بيانگر اين تسبيح است سخن به ميان مى‌آورد.
مى‌فرمايد: «ما به زودى (قرآن را) بر تو قرائت مى‌كنيم و هرگز فراموش نخواهى كرد» «سَنُقْرِئُكَ فَلا تَنْسى‌».
بنابراين، هنگام نزول وحى، عجله مكن، و هرگز نگران فراموش كردن آيات الهى مباش! آن كس كه اين آيات بزرگ را براى هدايت انسان‌ها بر تو فرستاده، هم او حافظ و نگاهبان آنها است. آرى، او نقش اين آيات را در سينه پاك تو ثابت مى‌دارد، به طورى كه هرگز گرد و غبار نسيان بر آن نخواهد نشست.
اين، نظير مطلبى است كه در آيه ١١٤ سوره «طه» آمده است: وَ لاتَعْجَلْ بِالْقُرْآنِ مِنْ قَبْلِ أَنْ يُقْضى‌ إِلَيْكَ وَحْيُهُ وَ قُلْ رَبِّ زِدْنِي عِلْماً: «براى خواندن قرآن پيش از آن كه وحى آن بر تو تمام شود عجله مكن، و بگو پروردگارا علم مرا افزون كن».
و در آيات ١٦ و ١٧ سوره «قيامت» مى‌خوانيم: لاتُحَرِّكْ بِهِ لِسانَكَ لِتَعْجَلَ بِهِ* إِنَّ عَلَيْنا جَمْعَهُ وَ قُرْآنَهُ: «زبان خود را به قرآن حركت مده پيش از آن كه وحى بر تو تمام شود* بر ما است كه آن را جمع‌آورى كنيم و بر تو بخوانيم».
***