تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٠٣
بىفروغ، مرده و سياه رنگ مىشود، و با زبان حال بيانگر ناپايدارى دنيا و گذشت سريع روزگار است.
٢- ديگر اين كه: گياهان خشكيده هنگامى كه روى هم متراكم مىشوند و مىپوسند، تبديل به نوعى كود طبيعى مىشوند كه به زمين قدرت كافى براى پرورش گياهان تازه مىدهد.
٣- سوم اين كه: بعضى گفتهاند: در اين آيه اشارهاى است به مسأله پيدايش زغال سنگ از گياهان و درختان؛ زيرا مىدانيم زغال سنگ كه يكى از مهمترين منابع انرژى در كره زمين است، و بشر در زندگى روزمره و صنايع خود از آن استفاده فراوان كرده و مىكند، باقيمانده گياهان و درختانى است كه ميليونها سال قبل خشكيده و در زمين دفن شده، و با گذشت زمان متحجر و سياه رنگ گشته است.
بعضى از دانشمندان معتقدند: مراتعى كه امروز به صورت زغال سنگ مشاهده مىشوند، حدود دويست و پنجاه ميليون سال قبل روئيده، سپس در دل زمين مدفون شده است!
اين مراتع به قدرى زيادند كه اگر مصرف فعلى زغال سنگ دنيا را در نظر بگيريم، نياز بيش از چهار هزار سال مردم دنيا را تأمين مىكند. «١»
البته، تفسير آيه به خصوص معنى اخير، بعيد به نظر مىرسد، ولى آيه مىتواند معنى جامعى داشته باشد كه هر سه تفسير در آن جمع گردد.
به هر حال، «غُثاءً أَحْوى» (گياهان خشكيده تيره رنگ) منافع زيادى در بر دارد، هم غذاى مناسبى است براى زمستان حيوانات، هم وسيلهاى است براى