تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٧
در سحرگاهان استغفار مىكنند». «١»- «٢»
روشنائى روز نيز خود نعمتى است بىنظير، جنب و جوش و حركت مىآفريند، انسان را براى كار و تلاش آماده مىسازد، گياهان را در پرتو نور خود مىروياند، و حيوانات در پرتو آن رشد مىكنند، و به حق، تعبير بالا كه مىفرمايد:
«روز را وسيله معاش و زندگى شما قرار داديم» تعبيرى است از هر نظر رسا كه نياز به شرح و توصيف ندارد.
آخرين سخن اين كه: آمد و شد شب و روز و نظام دقيق تغييرات تدريجى آنها، يكى از آيات خلقت و نشانههاى خدا است، به علاوه سرچشمه پيدايش يك تقويم طبيعى براى نظام بندى زمانى زندگى انسانها محسوب مىشود.
***
سپس، از «زمين» به «آسمان» پرداخته، مىفرمايد: «ما بالاى سر شما هفت آسمان محكم بنا كرديم» «وَ بَنَيْنا فَوْقَكُمْ سَبْعاً شِداداً».
عدد «هفت» در اينجا ممكن است عدد «تكثير»، و اشاره به كرات متعدد آسمان، و مجموعههاى منظومهها، كهكشانها و عوالم متعدد جهان هستى باشد، كه داراى خلقتى محكم، ساختمانى عظيم و قوى هستند، و يا عدد «تعداد»، به اين ترتيب كه: آنچه ما از ستارگان مىبينيم همه به حكم «آيه ٦ سوره صافات»: إِنَّا زَيَّنَّا السَّماءَ الدُّنْيا بِزِيْنَةِ الْكَواكِبِ: «ما آسمان پائين را با ستارگان زينت