«بَلْ هُوَ قُرْآنٌ مَجِيدٌ».
***
«كلامى است كه در لوح محفوظ ثبت است» و دست نااهلان، شياطين و كاهنان هرگز به آن نمى‌رسد، و از هر گونه تغيير، تبديل و زياده و نقصان بر كنار مى‌باشد «فِي لَوْحٍ مَحْفُوظٍ».
بنابراين، اگر نسبت‌هاى ناروا به تو مى‌دهند، شاعر، ساحر، كاهن و مجنونت مى‌خوانند، هرگز غمگين مباش، تكيه‌گاه تو محكم، راهت روشن، و پشتيبانت قدرتمند و توانا است.
«مَجِيد» چنان كه گفتيم: از ماده «مجد» به معنى گستردگى شرافت و جلالت است، و اين معنى درباره قرآن كاملًا صادق مى‌باشد؛ چرا كه محتوايش عظيم و گسترده، و معانيش بلند و پرمايه است، هم در زمينه معارف و اعتقادات، هم اخلاق و مواعظ، و هم احكام و سنن.
«لَوْح» (به فتح لام) به معنى صفحه عريضى است كه چيزى بر آن مى‌نويسند، و «لُوْح» (به ضم لام) به معنى عطش، و همچنين هوائى است كه بين آسمان و زمين قرار دارد.
فعلى كه از اولى مشتق مى‌شود، به معنى آشكار شدن و درخشيدن است.
به هر حال، در اينجا منظور صفحه‌اى است كه قرآن مجيد بر آن ثبت و ضبط شده است، ولى نه صفحه‌اى همچون الواح متداول در ميان ما، بلكه در تفسيرى از «ابن عباس» آمده است: «لوح محفوظ» طولش به اندازه فاصله زمين و آسمان! و عرضش به اندازه فاصله مغرب و مشرق است!
و اينجا است كه به نظر مى‌رسد: لوح محفوظ همان صفحه علم خداوند است كه شرق و غرب عالم را فرا گرفته، و از هر گونه دگرگونى و تحريف مصون و محفوظ است.