طور مداوم بتابد، تمام گياهان و حيوانات را مى‌سوزاند، و زمين جاى زندگى نخواهد بود!
به همين دليل، قرآن مجيد كراراً روى اين مسأله تكيه كرده، در يك جا مى‌فرمايد: قُلْ أَ رَأَيْتُمْ إِنْ جَعَلَ اللَّهُ عَلَيْكُمُ النَّهارَ سَرْمَداً إِلى‌ يَوْمِ الْقِيامَةِ مَنْ إِلهٌ غَيْرُ اللَّهِ يَأْتِيكُمْ بِلَيْلٍ تَسْكُنُونَ فِيهِ: «بگو به من خبر دهيد اگر خداوند روز را تا قيامت بر شما جاويدان كند، چه كسى غير از خدا است كه شب براى شما آورد تا در آن آرامش يابيد»؟! «١»
و به دنبال آن مى‌فرمايد: وَ مِنْ رَحْمَتِهِ جَعَلَ لَكُمُ اللَّيْلَ وَ النَّهارَ لِتَسْكُنُوا فِيهِ وَ لِتَبْتَغُوا مِنْ فَضْلِهِ: «از رحمت او است كه براى شما شب و روز قرار داد تا هم در آن آرامش يابيد، و هم براى بهره‌گيرى از فضل خدا تلاش كنيد». «٢»
قابل توجه اين كه: در قرآن مجيد به بسيارى از موضوعات مهم يك بار قسم ياد شده، در حالى كه به «شب» هفت بار سوگند ياد شده است! و مى‌دانيم سوگند به امور مهم ياد مى‌شود، و اين خود نشانه اهميت پرده ظلمت شب است.
آنها كه «شب» را با نور مصنوعى روشن مى‌سازند، و تمام شب را بيدارند و به جاى آن روز را مى‌خوابند، افرادى رنجور، ناسالم و فاقد نشاط مى‌باشند.
در روستاها كه به عكس شهرها شب را زود مى‌خوابند، و صبح زود برمى‌خيزند، مردم سالم‌تر و راحت‌تر زندگى مى‌كنند.
شب، منافع جنبى نيز دارد؛ چرا كه سحرگاهانش بهترين وقت براى راز و نياز به درگاه محبوب، عبادت و خودسازى و تربيت نفوس است، همان گونه كه قرآن مجيد در توصيف پرهيزگاران مى‌گويد: وَ بِالْا سْحارِ هُمْ يَسْتَغْفِرُونَ: «آنها