تعبير به «عَمِلُوا الصَّالِحاتِ» (با توجه به اين كه صالحات جمع صالح است) نشان مى‌دهد: تنها يك يا چند عمل صالح كافى نيست، بايد برنامه در همه جا بر محور عمل صالح دور زند.
تعبير به «ذلِكَ» كه در لغت عرب براى اشاره به دور است، در اين گونه مقامات، بيانگر اهميت و علو مقام است، يعنى پيروزى و نجات و افتخارات آنها به قدرى است كه از دسترس فكر ما بيرون است.
***
آنگاه، بار ديگر به تهديد كفار و شكنجه‌گران پرداخته، مى‌افزايد: «مسلماً گرفتن قهرآميز و مجازات پروردگارت بسيار شديد است»! «إِنَّ بَطْشَ رَبِّكَ لَشَدِيدٌ».
***
و بعد، اضافه مى‌كند: گمان نكنيد قيامتى در كار نيست و يا بازگشت شما مشكل است «او است كه آفرينش را آغاز مى‌كند، و او است كه باز مى‌گرداند» «إِنَّهُ هُوَ يُبْدِئُ وَ يُعِيدُ».
«بَطْش» به معنى گرفتن توأم با قهر و قدرت است، و از آنجا كه اين كار غالباً مقدمه مجازات مى‌باشد، اين واژه به معنى مجازات و كيفر نيز آمده.
تعبير به: رَبِّكَ «پروردگار تو» براى تسلّى خاطر پيامبر صلى الله عليه و آله و تأكيد بر حمايت خداوند از او است.
قابل توجه اين كه: آيه فوق، با انواع تأكيدها همراه است.
از يكسو واژه «بَطْش» خود، به معنى گرفتن قهرآميز است، و شدت در آن نهفته شده.
از سوى ديگر «جمله اسميه» معمولًا براى تأكيد مى‌آيد.
از سوى سوم، تعبير به «شَدِيد».