به هر حال، اين شبيه چيزى است كه در آيه ١٢٦ سوره «اعراف» آمده كه:
ساحران بعد از ايمان به موسى‌ و تهديد به شكنجه و قتل از ناحيه «فرعون»، به او گفتند: وَ ما تَنْقِمُ مِنَّا إِلَّا أَنْ آمَنَّا بِآياتِ رَبِّنا: «تو انتقامى از ما نمى‌گيرى مگر از اين جهت كه به آيات پروردگارمان ايمان آورده‌ايم».
تعبير به «عَزِيز» (قدرتمندِ شكست ناپذير) و «حَمِيد» (شايسته هر گونه ستايش و داراى هر گونه كمال)، در حقيقت پاسخى است به جنايت‌هاى آنها، و دليلى است بر ضد آنان، يعنى: مگر ايمان به چنين خدائى جرم و گناه است؟! و در ضمن تهديد و هشدارى نيز به اين شكنجه‌گران در طول تاريخ محسوب مى‌شود كه: خداوند عزيز و حميد در كمين آنها است.
***
آنگاه، به بيان دو وصف ديگر از اوصاف اين معبود بزرگ پرداخته مى‌افزايد: «همان خدائى كه حكومت آسمان‌ها و زمين از آن او است و بر همه چيز شاهد و گواه و حاضر است» «الَّذِي لَهُ مُلْكُ السَّماواتِ وَ الْا رْضِ وَ اللَّهُ عَلى‌ كُلِّ شَيْ‌ءٍ شَهِيدٌ».
در حقيقت، اين چهار وصف، از اوصافى است كه شايستگى براى عبوديت را مسلّم مى‌كند، قدرت و توانائى، واجد هر گونه كمال بودن، مالكيت آسمان‌ها و زمين، و آگاهى از همه چيز.
در ضمن، بشارتى است به مؤمنان كه خدا حاضر و ناظر است، صبر و شكيبائى و استقامتشان را در راه حفظ ايمان مى‌بيند، و ناظر ايثارگرى و فداكارى‌هاى آنها است، و البته توجه به اين حقيقت به آنها نيرو و نشاط مى‌دهد.
از سوى ديگر، تهديدى است براى دشمنان آنها، و هشدارى است كه اگر خدا مانع كار آنها نمى‌شود، نه به خاطر ناتوانى است، بلكه، به خاطر آزمون و