تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣١٨

١٠ وَ أَمَّا مَنْ أُوتِيَ كِتابَهُ وَراءَ ظَهْرِهِ
١١ فَسَوْفَ يَدْعُوا ثُبُوراً
١٢ وَ يَصْلى‌ سَعِيراً
١٣ إِنَّهُ كانَ فِي أَهْلِهِ مَسْرُوراً
١٤ إِنَّهُ ظَنَّ أَنْ لَنْ يَحُورَ
١٥ بَلى‌ إِنَّ رَبَّهُ كانَ بِهِ بَصِيراً
ترجمه:
١٠- و اما كسى كه نامه اعمالش به پشت سرش داده شود.
١١- به زودى فريادش مى‌زند اى واى بر من كه هلاك شدم!
١٢- و در شعله‌هاى سوزان آتش مى‌سوزد.
١٣- چرا كه او در ميان خانواده‌اش پيوسته (از كفر و گناه خود) مسرور بود!
١٤- او گمان مى‌كرد هرگز بازگشت نمى‌كند.
١٥- آرى، پروردگارش نسبت به او بينا بود (و اعمالش را براى حساب ثبت كرد)!
تفسير:
آنها كه از شرم، نامه اعمال را پشت سر مى‌گيرند!
به دنبال بحثى كه در آيات قبل پيرامون «اصحاب اليمين» (مؤمنانى كه نامه اعمالشان به دست راستشان داده مى‌شود) گذشت، در اين آيات، از كفار، مجرمان و چگونگى نامه اعمال آنها سخن مى‌گويد، نخست مى‌فرمايد: