نقش حياتى آنها، فراموش شود، در آيه بعد مى‌افزايد: «آيا، ما كوه‌ها را ميخ‌هاى زمين قرار نداديم»؟ «وَ الْجِبالَ أَوْتاداً».
كوه‌ها، علاوه بر اين كه ريشه‌هاى عظيمى در اعماق زمين دارند، در آنجا به هم پيوسته و همچون زرهى پوسته زمين را در برابر فشار ناشى از مواد مذاب درونى، و تأثير جاذبه جزر و مد آفرين ماه، از بيرون حفظ مى‌كنند، ديوارهاى بلندى در برابر طوفان‌هاى سخت و سنگين محسوب مى‌شوند، و پناهگاه مطمئنى براى مهد آسايش انسان مى‌سازند، كه اگر نبودند دائماً زندگى انسان زير ضربات كوبنده طوفان‌ها دست‌خوش ناآرامى بود.
از اين گذشته، كانونى هستند براى ذخيره آب‌ها و انواع معادن گران‌بها.
علاوه بآن، به پديده «خواب» كه از مواهب بزرگ الهى بر انسان است اشاره كرده، مى‌افزايد: «ما خواب شما را مايه آرامش و آسايش شما قرار داديم» «وَ جَعَلْنا نَوْمَكُمْ سُباتاً».
«سُبات» از ماده «سبت» (بر وزن وقت) در اصل به معنى قطع نمودن است، سپس به معنى «تعطيل كار» به منظور استراحت آمده، و اين كه «روز شنبه» در لغت عرب «يوم السبت» ناميده شده، به خاطر آن است كه اين نام‌گذارى متأثر از برنامه‌هاى يهود بوده، كه روز شنبه را روز تعطيلى مى‌دانستند.
تعبير به «سُبات» اشاره لطيفى به تعطيل قسمت‌هاى قابل توجهى از فعاليت‌هاى جسمى و روحى انسان در حال خواب است، و همين تعطيل موقت،