شأن نزول:
مفسران براى اين آيات، دو شأن نزول نقل كرده‌اند:
نخست اين كه: روزى على عليه السلام و جمعى از مؤمنان از كنار جمعى از كفار «مكّه» گذشتند، آنها به على عليه السلام و مؤمنان خنديدند و استهزاء كردند، آيات فوق نازل شد و سرنوشت اين گروه كافر استهزاء كننده را در قيامت روشن ساخت.
«حاكم ابوالقاسم حسكانى» در «شواهد التنزيل» از «ابن عباس» چنين نقل مى‌كند: «منظور از «إِنَّ الَّذِينَ أَجْرَمُوا» منافقان قريش و منظور از «الَّذِينَ آمَنُوا» على بن ابى طالب عليه السلام و ياران او است». «١»
ديگر اين كه: آيات فوق درباره افرادى همچون «عمّار»، «صُهَيب»، «خبّاب»، «بلال»، و ساير فقراى مؤمنين كه مورد استهزاء مشركان قريش همچون «ابوجهل»، «وليد بن مغيره»، و «عاص بن وائل»، واقع مى‌شدند، نازل شده. «٢»
جمع ميان اين دو شأن نزول نيز كاملًا ممكن است.
***
تفسير:
آن روز آنها مؤمنان را مسخره مى‌كردند، اما امروز ...
در تعقيب آيات گذشته كه سخن از نعمت‌ها و پاداش‌هاى عظيم ابرار و نيكان مى‌گفت، در آيات مورد بحث، به گوشه‌اى از مصائب و زحمات آنها كه در اين جهان به خاطر ايمان و تقوا با آن روبرو مى‌شوند، اشاره مى‌كند، تا روشن شود: آن پاداش‌هاى بزرگ بى‌حساب نيست.