٢٩ إِنَّ الَّذِينَ أَجْرَمُوا كانُوا مِنَ الَّذِينَ آمَنُوا يَضْحَكُونَ
٣٠ وَ إِذا مَرُّوا بِهِمْ يَتَغامَزُونَ
٣١ وَ إِذَا انْقَلَبُوا إِلى‌ أَهْلِهِمُ انْقَلَبُوا فَكِهِينَ
٣٢ وَ إِذا رَأَوْهُمْ قالُوا إِنَّ هؤُلاءِ لَضالُّونَ
٣٣ وَ ما أُرْسِلُوا عَلَيْهِمْ حافِظِينَ
٣٤ فَالْيَوْمَ الَّذِينَ آمَنُوا مِنَ الْكُفَّارِ يَضْحَكُونَ
٣٥ عَلَى الْا رائِكِ يَنْظُرُونَ
٣٦ هَلْ ثُوِّبَ الْكُفَّارُ ما كانُوا يَفْعَلُونَ
ترجمه:
٢٩- بدكاران (در دنيا) پيوسته به مؤمنان مى‌خنديدند.
٣٠- و هنگامى كه از كنارشان مى‌گذشتند آنان را با اشاره مسخره مى‌كردند.
٣١- و چون به سوى خانواده خود باز مى‌گشتند مسرور و خندان بودند.
٣٢- و هنگامى كه آنها را مى‌ديدند مى‌گفتند: «اينها گمراهانند»!
٣٣- در حالى كه هرگز مأمور مراقبت و متكفل آنان (مؤمنان) نبودند.
٣٤- ولى امروز مؤمنان به كفار مى‌خندند.
٣٥- در حالى كه بر تخت‌هاى آراسته بهشتى نشسته و (به سرنوشت شوم آنها) مى‌نگرند!
٣٦- آيا (با اين حال) كافران پاداش اعمال خود را گرفتند؟!