٢٤- در چهره‌هايشان طراوت و نشاط نعمت را مى‌بينى و مى‌شناسى.
٢٥- آنها از شراب زلال دست نخورده‌اى سيراب مى‌شوند.
٢٦- مُهرى كه بر آن نهاده شده از مُشك است؛ و در اين (نعمت‌ها) مشتاقان بايد بر يكديگر پيشى گيرند.
٢٧- اين شراب (طهور) آميخته با «تسنيم» است.
٢٨- همان چشمه‌اى كه مقربان از آن مى‌نوشند.
تفسير:
«عليّين» در انتظار ابرار است
به دنبال توصيفى كه در آيات گذشته درباره «فجار»، نامه اعمال و سرنوشت آنها آمده، در اين آيات، سخنى از گروه مقابل آنان، يعنى ابرار و نيكان است كه ملاحظه افتخارات و امتيازات آنها در برابر فاجران، موقعيت هر دو را روشن‌تر مى‌سازد.
نخست، مى‌فرمايد: «چنان نيست كه آنها درباره معاد مى‌پندارند، بلكه نامه اعمال ابرار و نيكان در عليين است» «كَلَّا إِنَّ كِتابَ الْا بْرارِ لَفِي عِلِّيِّينَ».
«عِلِّيِّينَ» جمع «عِلِّى» (بر وزن ملّى) در اصل، به معنى مكان بالا يا اشخاصى است كه در محل بالا مى‌نشينند، و به ساكنان قسمت‌هاى مرتفع كوه‌ها نيز اطلاق شده است، و در اينجا جمعى آن را به معنى «برترين مكان آسمان» يا «برترين مكان بهشت» تفسير كرده‌اند.
بعضى نيز گفته‌اند: ذكر آن به صيغه جمع به خاطر تأكيد است و به معنى «عُلُوٌّ فِى عُلُوٍّ» يعنى «بلندى در بلندى» مى‌باشد.
شبيه همان دو تفسير كه در آيات سابق درباره «سجّين» داشتيم، در اينجا نيز صادق است.