و اين، پاسخى است به آنها كه پيامبر صلى الله عليه و آله را متهم مى‌كردند كه قرآن را خود ساخته و پرداخته، و به خدا نسبت داده است.
در اين آيه و آيات بعد، پنج وصف براى «جبرئيل» پيك وحى خدا بيان شده، كه در حقيقت اوصافى است، كه براى هر فرستاده جامع الشرائط لازم است.
نخست، توصيف او به «كريم» كه اشاره به ارزش وجودى او است، آرى، او نزد خداوند بزرگ، وجودى است با ارزش و با اهميت.
***
سپس، به اوصاف ديگر او پرداخته، مى‌افزايد: «او صاحب قدرت است، و نزد خداوندِ صاحب عرش، مقامى والا دارد» «ذِي قُوَّةٍ عِنْدَ ذِي الْعَرْشِ مَكِينٍ». «١» «ذِي الْعَرْشِ» اشاره به ذات پاك خداوند است، گر چه او صاحب تمام عالم هستى است، ولى از آنجا كه عرش، خواه به معنى عالم ماوراء طبيعت باشد، و يا مقام علم مكنون خداوند، اهميت بيشترى دارد، او را به صاحب عرش بودن توصيف مى‌كند.
تعبير به «ذِي قُوَّةٍ» (صاحب قدرت) درباره جبرئيل، به خاطر آن است كه:
براى دريافت چنين پيام بزرگ و ابلاغ دقيق آن قدرت و نيروى عظيمى لازم است، و اصولًا، هر رسول و فرستاده‌اى بايد در حدود رسالت خود، صاحب قدرت باشد، مخصوصاً بايد از هر گونه فراموشكارى در زمينه پيامى كه مسؤول