تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٨٢
در سومين نشانه رستاخيز مىفرمايد: «و در آن هنگام كه كوهها به حركت در آيند» «وَ إِذَا الْجِبالُ سُيِّرَتْ».
همان گونه كه قبلًا نيز اشاره كردهايم، از آيات مختلف قرآن استفاده مىشود:
در آستانه قيامت، كوهها مراحل مختلفى را طى مىكنند، نخست به حركت در مىآيند، و در آخرين مرحله به غبار پراكندهاى تبديل مىشوند. «١»
***
و در چهارمين نشانه مىافزايد: «و در آن هنگام كه باارزشترين اموال به دست فراموشى سپرده شود» «وَ إِذَا الْعِشارُ عُطِّلَتْ».
«عِشار» جمع «عشراء» در اصل به معنى شتر ماده بار دارى است كه ده ماه بر حمل او گذشته، و در آستانه آوردن بچه است، يعنى چيزى نمىگذرد كه شتر ديگرى از او متولد مىشود، و شير فراوان در پستان او ظاهر مىگردد.
در آن روز كه اين آيات نازل گشت، چنين شترى باارزشترين اموال عرب محسوب مىشد.
«عُطِّلَتْ» از ماده «تعطيل» به معنى رها كردن بدون سرپرست و چوپان است.
منظور اين است: شدت هول و وحشت آن روز به قدرى است كه هر انسانى نفيسترين اموال خويش را فراموش مىكند.
مرحوم «طبرسى» در «مجمع البيان» نقل مىكند: بعضى «عِشار» را به معنى «ابرها» گرفتهاند، و «عُطِّلَتْ» به معنى تعطيل شدن باران آنها است، يعنى در آن روز، ابرها در آسمان ظاهر مىشود، اما نمىبارد (ممكن است اين ابرها ناشى از گازهاى مختلف يا ابرهاى اتمى و يا تودههاى گرد و غبار حاصل از متلاشى