نشاط و خوشدلى است. «١»
بعد از آن، به مرحله رستاخيز انسان‌ها پرداخته، مى‌افزايد: «سپس هر زمان كه بخواهد او را زنده و براى حساب و جزا محشور مى‌كند» «ثُمَّ إِذا شاءَ أَنْشَرَهُ».
«أَنْشَرَهُ» از ماده «انشار» به معنى گستردن بعد از جمع كردن است، و اين تعبير جالبى است كه: نشان مى‌دهد با مرگ زندگى انسان به كلى جمع مى‌شود.
و در رستاخيز در محيطى بزرگتر و عالى‌تر گسترش مى‌يابد.
قابل توجه اين كه: در مسأله مردن و در قبر پنهان شدن، تعبير به «مشيت الهى» شده است، ولى، در اينجا مى‌گويد: هر وقت خدا بخواهد او را زنده مى‌كند، اين تفاوت تعبير ممكن است به خاطر آن باشد كه: هيچ كس از تاريخ وقوع اين حادثه بزرگ (قيام قيامت) آگاه نيست، و تنها او است كه مى‌داند، ولى در مورد مرگ به طور اجمال معلوم است كه: انسان بعد از پيمودن يك عمر طبيعى خواه ناخواه مى‌ميرد.
***
در آخرين آيه مورد بحث، مى‌فرمايد: با اين همه مواهب الهى نسبت به انسان از آن روز كه به صورت نطفه‌اى بى‌ارزش بود، تا آن روز كه قدم در اين دنيا گذارد، و راه خود را به سوى كمال طى كرد، و سپس از اين دنيا مى‌رود و در قبر نهان مى‌گردد، باز اين انسان راه صحيح خود را پيدا نمى‌كند «چنين نيست كه او مى‌پندارد، او هنوز فرمان الهى را انجام نداده است» «كَلَّا لَمَّا يَقْضِ ما أَمَرَهُ». «٢»