ترجمه ارشاد شيخ مفيد - رسولي محلاتي، سيد هاشم - الصفحة ٣٠٥ - فصل(٥٤) در بيان آيات و نشانههاى آن حضرت

بگردانيمش او را آيت و نشانه‌اى براى مردم و رحمتى از ما بوده است كارى گذشته» (سوره مريم آيه ٢٠- ٢١) و از جمله آيات و نشانه‌هاى خداى تعالى در باره حضرت مسيح عيسى بن مريم ٧ اين بود كه در گهواره سخن گفت و اين كارى بود بر خلاف عادت و موجب شگفتى بينهايت، و از معجزات حيرت افزا براى خردمندان بود، و از آيات و نشانه‌هاى خداى تعالى در باره امير المؤمنين ٧ كامل بودن خرد و عقل او و سنگينى و وقارش و شناسائيش خداوند و رسول او را ٦ بود با اينكه بحسب ظاهر خردسال بود آنگاه كه رسول خدا ٦ او را بخود خواند و تصديق و اقرار از او خواست در زمره كودكان بود و در همان حال بود كه رسول خدا ٦ او را وادار بشناختن حق خود و شناسائى آفريدگار و يگانگى او نمود، و با او پيمان در پنهان داشتن آنچه باو سپرده بود و نگهدارى آن و رساندن امانت بست، و على ٧ در آن زمان بنا بگفته برخى هفت سال، و بگفته ديگر نه سال، و بگفته بيشتر مورّخين ده سال داشت، پس كامل بودن عقل او (در آن زمان و پيدا كردن معرفت بخدا و پيمبرش ٦ نشانه روشنى بود از خداى تعالى در او، كه بر خلاف عادت بود و بدين وسيله خداوند راهنمائى فرمود بمرتبه والاى او نزد خود، و مخصوص بودنش بخود، و شايستگى او را براى آنچه باو واگذار شد يعنى پيشوائى مسلمانان و حجت بودن او بر همگى مردمان، و در نتيجه در زمينه اعجاز و خرق عادت همانند عيسى و يحيى عليهما السّلام بود چنانچه بيان داشتيم، و اگر در اين باره كامل نبود و فزونى عقل و خردش نبود، و شناسائى و معرفت بخداى تعالى نداشت رسول خدا ٦ او را وادار باقرار به پيامبرى خود نميكرد، و ايمان بخود و تصديق رسالتش را باو لازم نمى‌ساخت، و او را باعتراف بحق خود دعوت نميفرمود، و پيش از آنكه بهيچ يك از مردم جز خديجه همسرش دعوت خود را آشكار كند