دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥٨٣ - ٩٣ منذر بن جارود عبدى

به خدا سوگند، خلافت را از رهنماى رهيافته و پاك و پاكيزه، دور داشتند و قصد اصلاح امّت و يا [پيمودن‌] راه درست مذهب را نداشتند؛ بلكه دنيا را بر آخرت، مقدّم داشتند. مرده باد اين قوم ستمكار و از رحمت الهى به دور باد!

به او نزديك شدم و گفتم: تو كيستى، خدا رحمتت كند؟ و اين مرد كه مى‌گويى، كيست؟

گفت: من مقداد پسر عمروم و آن مرد، على بن ابى طالب ٧ است.

گفتم: آيا به اين امر برنمى خيزى تا من هم تو را يارى دهم؟

گفت: اى برادرزاده! اين، كارى نيست كه با يك نفر و دو نفر به انجام رسد.

پس از آن كه بيرون آمدم، ابو ذر را ديدم و ماجرا را برايش بازگفتم.

گفت: برادرم مقداد، راست مى‌گويد.

سپس نزد عبد اللّه بن مسعود آمدم و ماجرا را گفتم.

گفت: باخبر شديم و كوششى نكرديم.

٩٣

مُنذِر بن جارود عبدى‌

مُنذِر بن جارودِ[١] عبدى، از ياران امام على ٧ است و در جنگ جمل، فرماندهى بخش كوچكى از سپاه را به عهده داشت.[٢]

[١] جارود، همان بِشْر بن عمرو بن حُبَيش است.

[٢] در الإصابة: ج ٦ ص ٢٠٩ ش ٨٣٥٣ آمده است:« در ركاب على ٧ در جمل، حضور داشت».