دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٧١ - ٨١ قيس بن سعد بن عباده

احترام ويژه‌اى برخوردار بود. او مردى شجاع، بزرگوار و با عظمت بود و در ميان قبيله خود، مُطاع بود.

او قامتى بلند و جسمى توانمند داشت و در كرامت، زبانزد[١] و در سخاوت، شُهره بود. در برخى از جنگ‌هاى پيامبر خدا، پرچمدار سپاه بود و پس از پيامبر خدا از پيشتازانى بود كه حرمت حق را پاس داشت و از «خلافت حق» و «حقّ خلافتِ» مولا ٧ دفاع كرد.

پس از خلافت على ٧ او از ياران نزديك و حاميان استوار گام او بود. امام ٧ وى را به حكومت مصر، نصب كرد. او با هوشمندى و درايت، توانست مخالفان مولا ٧ را آرام كند و ريشه‌هاى توطئه را بخشكاند.

در اين زمان، معاويه بسى كوشيد تا شايد قيس را به خود متوجّه كند؛ امّا ناكام مانْد. پس از مدّتى، على ٧ به خاطر حوادثى كه به وجود آمد، محمد بن ابى بكر را به مصر فرستاد و قيس را فرا خواند.

[١] تاريخ بغداد: ج ١ ص ١٧٨ ش ١٧، آمده است:« شجاع، قهرمان، بزرگوار و بخشنده بود».