ترجمه ارشاد شيخ مفيد - رسولي محلاتي، سيد هاشم - الصفحة ١٦٨ - فصل(٥١) نتيجه فصل سابق

حسن و حسين عليهم السّلام كه با شدت نيازى كه بدان خوراك و قوت روزانه داشتند ديگرى را بر خود مقدم داشتند اين آيات را فرو فرستاد: «و خوراندند آن خوراك را با اينكه دوست داشتند به بينوائى و يتيمى و اسيرى، جز اين نيست كه ميخورانيم شما را براى روى خدا و نخواهيم از شما پاداشى و نه سپاسى، همانا مى‌ترسيم از پروردگار خويش روزى را كه ترشروى و آشفته خوى است، پس نگاهشان داشت خدا از بدى آن روز و بديشان ارزانى داشت خرمى و شادكامى، و بخاطر شكيبائى كه داشتند خداوند پاداششان داد بهشتى و حريرى» (سوره انسان آيه ٨ تا ١٢) پس پاداش آنان را بطور قطع و بدون قيد و شرط فرمود و مانند ديگران مشروط بزمانى و حالى نفرمود چنانچه از پيش گذشت.

[فصل (٥١) نتيجه فصل سابق‌]

و در اين داستان يعنى سفر حجة الوداع رسول خدا ٦، فضيلتهائى كه مخصوص بأمير المؤمنين ٧ گشت و منقبتهائى كه تنها بهره آن حضرت ٧ شد بيان داشتيم، و چنانچه گفته شد على ٧ در حج و قربانى و مناسك شريك پيغمبر ٦ گشت و خداى تعالى آن بزرگوار را موفق فرمود كه با رسول خدا ٦ در نيت حج يكسان و در اين عبادت بزرگ چون او باشد و مرتبه و جاه او نزد پيغمبر گرامى و منزلت و مقامش پيش پروردگار متعالى بدان جا رسيد كه ستايش او را آشكار نمود، و پيرويش را بر همه خلايق فرض و واجب فرمود، و او را مخصوص بجانشينى خود كرد، و مردمان را بفرمانبردارى از آن حضرت دعوت كرده و از مخالفت او بر حذر داشته و نهى فرمود، و در باره پيروان و يارانش دعا نموده و بآنان كه مخالفتش كنند و آشكارا بدشمنى او برخيزند نفرين و لعنت فرستاد، و با اين ترتيب از روى مقام برترى او بر همه بندگان پرده برداشت، و اين فضيلتى است كه هيچ يك از امت با او در اين فضيلت انباز و شريك نگشت، و كسى بجاى آن، فضيلت ديگرى‌