بنيامين از عرق خاوندگار پيدا شد و آن رمز تواضع و فروتنى است، و داوود از نفس او و وى رمز خشم و غضب است، و موسى از سبلتان او، و وى رمز رحمت است، و رزبار از نبض او، و وى رمز احسان و نيكى است.

اهل حق دربارۀ حضرت على (ع) مى‌گويند، كه او تجلى ذات خداست، و وى را «مظهر» تمام و كمال خدا مى‌دانند، و اوست كه در هر دوره و عصرى ظهور كرده، و در جسم پاكان و مقدسان از اهل حق تجلّى مى‌كند. على (ع) اصول مذهب حق را به سلمان، و به عدّه‌اى از ياران نزديك خود بياموخت. در دعاى سفره، خطاب به حضرت على (ع) گويند: «يا على اى و اللّه، الحمد للّه رب العالمين، سفرۀ سلطان كرم، خاندان كرم، نور نبى، شكسته، بسته جان مدعى، بر ما حلال بر صاحبانش خير و بركت» .

آفرينش جهان: اهل حق معتقدند كه آفرينش در دو مرحله اصلى انجام شده است، يكى خلقت «جهان معنوى» و ديگرى خلقت «جهان مادى» . اين افسانه‌ها در دفترها و متون دينى ايشان به لهجۀ گورانى، به صورتهاى گوناگون حكايت شده است.

گويند: در آنگاه اراده خداوند به آفرينش موجودات تعلّق گرفت، و نخستين مخلوق پير بنيامين را از زير بغل خود خلق كرد، و نام او را جبرائيل گذاشت. پس از خلقت جبرائيل خداوند او را در پهناى درياى محيط رها كرد، هزاران سال گذشت تا به درخواست جبرائيل، شش تن ديگر از بطن درّ پيدا شدند، كه با جبرائيل هفت تن شدند: جبرائيل (پير بنيامين) - اسرافيل (پير داوود) -ميكائيل (پير موسى) -عزرائيل (مصطفى داوودان) - حور العين (رزبار يا رمزبار) -عقيق (شاه ابراهيم) -يقين (شاه يادگاريا بابا يادگار) كه او را يادگار حسين نيز گفته‌اند و او مظهر حسين بن على (ع) است.

پس از خلقت هفت تن، خداوند نخستين عهد و ميثاق خويش را با آنان بست، و دو جهان «مادى» و «معنوى» را خلق فرمود.

مخلوقات اين عالم، بر حسب عنصر اوليه دو قسم متمايز و متضاداند، قسمتى از گل زرد آفريده شده و قسمتى از گل سياه، قسم اوّل را « زردگلان» و قسمت دوم را « سياه‌گلان» نامند. « زردگلان» اهل نورند و ايشان را دو پيشوا بوده كه يكى پس از ديگرى آمده است، و آن دو بنيامين و سيد محمّد (به صورت بزرگ سوار) ظهور كرده است.

امّا قسم دوم از آتش و تاريكى‌اند، براى ايشان دو پيشوا آمد يكى «ابليس» و ديگرى را «خنّاس» گويند.