«وهابيان» در فروع مذهب تابع امام احمد حنبل هستند و بر هيچ يك از پيروان مذاهب اربعه مثل: حنفى، شافعى، حنبلى، مالكى ايراد نمى‌گيرند ولى پيروان ديگر مذاهب را از قبيل: «شيعه» و «زيديه» و «غلاة» را مورد طعن قرار مى‌دهند.

«وهابيه» در سال ١٢١٦ هجرى قمرى بعد از خراب كردن قبور بقيع، به كربلا و نجف حمله كردند و حرم حضرت امام حسين (ع) را غارت نمودند و قريب چهار هزار تن از مردم شيعه آن شهر را بكشتند.

ايشان بر آن بودند كه گنبد رسول (ص) خدا را نيز خراب كنند و با خاك يكسان نمايند ولى از بيم اعتراض ديگر مسلمانان از اين كار خوددارى كردند.

گويند: محمد بن عبد الوهاب بر سر قبر رسول (ص) خدا مى‌رفت و با عصاى چماق‌گونۀ خود بر قبر آن حضرت مى‌كوفت و مى‌گفت: يا محمد، قم ان كنت حيّا «يعنى اى محمد (ص) اگر زنده‌اى برخيز» و با اين عمل مى‌خواست به پيروان خود نشان دهد كه پيغمبر (ص) زنده نيست و نبايد از او حاجت خواست.

با تبليغات متعدد عقايد «وهابيان» در افريقا و هند رواج فراوان يافته است چنان كه در زنگبار بسيارى از مسلمانان به اين مذهب گراييده‌اند.

در هندوستان پيشواى اين فرقه سيد احمد خان (١٨١٧-١٨٩٨) ملقب به ( Sir ) بود كه در سال ١٨٢٢ ميلادى در سفر حج خود مذهب وهابى را پذيرفت و در پنجاب به دعوت پرداخت و دولتى شبيه به حكومت «وهابيان» به وجود آورد و كارش بالا گرفت به حدى كه شمال هند را تهديد مى‌كرد. وى به علما و واعظان دين در آن نواحى حمله مى‌برد و به هر كس كه مذهب او را نمى‌پذيرفت اعلان جهاد مى‌داد، و هند را «دار الكفر» ناميد.

سرانجام امپراطورى انگليس براى رفع اغتشاش توانست سيد احمد خان را به جاى خود بنشاند.

در الجزاير امام سنّوسى براى حج به مكّه رفت و دعوت «وهابيه» را بشنيد و آن را بپذيرفت و پس از بازگشت به موطن خود در انتشار آن كوشيد.

در يمن شخصى به نام امام شوكانى (در گذشته در ١٢٥٠) برخاست و آن عقايد را در آنجا رواج داد.

شيخ محمد عبده در مصر به دو نكته كه اساس مذهب «وهابيه» را تشكيل مى‌داد توجه كرد كه يكى مبارزه با بدعتهاست و ديگرى باز بودن باب اجتهاد.