فرهنگ فرق اسلامی - مشکور، محمد جواد؛ مدیرشانه چی، کاظم - الصفحة ٢٢٩ - سلمانيه
ص ٤١١) آنان مردم را به پيامبرى سرى مىخواندند و نماز و روزه و حج خود را براى جعفر بن محمد (ع) و خشنودى او به جاى مىآوردند.
بنا به قول كشّى حضرت امام جعفر صادق (ع) ، سرى و ابو الخطاب و بزيع را دروغزن دانسته و گفته است كه: شيطان خود را به ايشان مىنماياند.
فرق الشيعة، ص ٤٣.
فهرست رجال كشّى، ص ١٢٧.
سفّاكين
از القاب اسماعيليه است.
چون بعضى از فرق ايشان، مردم خونريزى بودند از اين جهت آنان را سفّاكين خواندند كه در مغرب زمين ترجمه فرنگى Assasin به معنى جانى و آدمكش است. -اسماعيليه.
سفيانيه
از فرق فقهى اسلام، پيرو سفيان بن سعيد بن مسروق ثورى بودند (٩٧-١٦١) . -ثوريه.
سكّاكيه
از فرق كلامى شيعه كه پيرو ابو جعفر محمد بن خليل سكّاك از متكلمان اماميه بودند و خداوند را بخودى خود عالم مىدانستند و وصف عالميت او را در وى از صفات ذاتى او مىشمردند.
وى شاگرد ابو محمد هاشم بن حكم (در گذشته در ١٩٩ ه) و از معاصرين چند تن از مشاهير «معتزله» مانند ابو عثمان عمرو بن بحر جاحظ و ابو جعفر محمد بن عبد اللّه اسكافى و ابو الفضل جعفر بن حرب بوده است، و در نيمه اوّل قرن سوم هجرى مىزيسته است.
لقب او در غالب كتب قديم به تحريف شكال و سكال و سكاك و شكاك ضبط شده ولى بلا شبهه اين كلمه سكّاك است به معنى كسى كه كار او ساختن سكه يعنى گاو آهن باشد.
از جمله تأليفات او كتاب «المعرفه» در باب استطاعت و كتابى در امامت و كتاب «التوحيد» بوده كه در آن سكّاك قايل به تشبيه شده است، و كتاب ديگرى در ردّ منكران امامت نوشته است.
فهرست شيخ طوسى، ص ٢٩٢.
الانتصار، ابن خياط (فهرست اعلام) .
شرح نهج البلاغه، ابن ابى الحديد، ج ٤، ص ٤٢٩.
سلمانيه
پيروان گزافهگوى سلمان فارسى نخستين ايرانى كه به اسلام مشرف شد هستند. وى از ياران قديم رسول خدا (ص) خدا بود و نام خويش را سلمان الاسلام نهاد.