فرهنگ فرق اسلامی - مشکور، محمد جواد؛ مدیرشانه چی، کاظم - الصفحة ٧٧ - اهل تفريط
روزگار خود امام شام بود و سپس مذهب فقهى او به اندلس راه يافت و پس از قرن دوم هجرى از ميان رفت.
مذهب اوزاعى از مذاهب اهل حديث است كه از «قياس» و «رأى» بيزارى مىجستند.
فلسفه التشريع فى الاسلام، ص ٤٩،٥٠.
اهل افراط يا غلو
از فرق غلاة شيعه كه بعضى از ائمه خود را به خداوند مانند كنند. -غلاة
اين طايفه را اهل غلو نيز ناميدهاند، زيرا بعضى از ائمه را به خداوند مانند كنند، و امامان را از عالم بشريت به الوهيت ميل دهند.
ملل و نحل، شهرستانى، ضميمه ص ٨.
اهل اهمال
كه ايشان را فرقۀ مهمله گويند، كسانى بودند كه قايل به اهمال رسول خدا در تصريح نام امام شدند، و در امامت «فاضل» و «مفضول» اختلاف كردند. بيشتر ايشان گفتند: پيشوايى «فاضل» و «مفضول» هر دو جايز است، و هرگاه علتى پديد آيد كه مانع از پيشوايى «فاضل» باشد، امامت بر «مفضول» رواست.
اين فرقه مخالف با مستعمله، و يا اصحاب النص هستند، كه قايل به تصريح پيغمبر در تعيين امام بودند.
المقالات و الفرق، ص ٧.
اهل الاهواء
اهواء جمع هوى، كه معنى ميل و خواهش نفسانى مىباشد، و متكلمان اهل سنت اين اصطلاح را درباره كسانى كه عقايد دينى آنها، در بعضى از فروع كلامى با ايشان اختلاف دارند بكار بردهاند. مثلا جبريه، قدريه، روافض، مجسمه و معطّله را از اهل اهواء مىشمارند.
دايرة المعارف الاسلاميه، ج ٣، ص ٩١.
اصول الدين، بغدادى، ص ٣٤٠،٣٤٢.
اهل ايمان
لقبى است كه شيعه اماميه بخود مىدهد، زيرا به سبب قبول ولايت، خود را مؤمن و بقيه مسلمانان را مسلم خوانند.
ملل و نحل، شهرستانى، ترجمه صدر الدين تركه اصفهانى، ضميمه، ص ٨.
بيان الاديان، ص ١٦٢.
اهل تفريط
يا مشبّهه يا اهل تقصير، فرقى از شيعه كه خداوند را به يك تن از مخلوق «تشبيه» كنند، چنان كه هشام بن سالم مىگفت: «خداوند به صورت انسان است» .
خاندان نوبختى، ص ٢٥٠.
ملل و نحل، شهرستانى، ضميمه، ص ٨٠.