اين فرقه امام خود را شخصى روحانى مى‌پندارند، و او را جلوه‌گاه و مظهر صفات على بن أبي طالب مى‌دانند. ايشان مانند پيشينيان خود معتقدند كه امام بايد «حى» باشد تا مورد اطاعت همگان قرار گيرد. دستورهاى او تا هنگامى كه حيات دارد، قابل اجراست و چون درگذشت، دستورهاى امام وقت جايگزين فرمانهاى امام پيشين مى‌گردد.

غالبا فرامين امام وقت بوسيله شخصى كه او را وزير مى‌خوانند به «جماعت خانه» ابلاغ مى‌گردد و اگر نكته‌اى در آن، مورد سؤال قرار گيرد تأويل و تفسير آن را از امام مى‌خواهند.

اسماعيليان معاصر را دعاهائى است كه خواست خود ايشان است، و با نماز و عبادت و ادعيۀ ديگر فرق اسلام اختلاف دارد، براى نمونه بعضى از اين ادعيه در اينجا ذكر مى‌شود:

در نماز پس از خواندن سوره فاتحه [١]اين دعا را مى‌خوانند:

سجدة وجهى اليك و توكلت عليك منك قوّتى و انت عصمتى يا رب العالمين، اللهم صلّ على محمّد المصطفى و على على المرتضى و على الائمه الاطهار و على حجة الامر صاحب الزمان و العصر امامنا الحاضر الموجود مولانا شاه كريم الحسينى اللهم لك سجودى و طاعتى.

روضة الصفا، ج ٩، ص ٥٥١-٥٥٣ و ج ١٠، ص ٢٥٩.

منتظم ناصرى، ج ٣، ص ١١٦ و ١٧٣.

عبرت‌افزا، به اهتمام كوهى كرمانى.

تاريخ ادبى ايران، تأليف ادوارد براون، ١٣١٦، ج ٤، ص ١٢١-١٢٢.

دايرة المعارف الاسلاميه، ج ٢، ص ٣٢٤ آغا خان.

تاريخ رجال ايران، ج ٣، ص ٢٩٠.

نامۀ الموت. مايل هروى، اكبر عشيق كابلى.

دانشنامه، ايران و اسلام، ج ١، ص ١١٠.

ص ١١٠.

j. Hastings,EncycIopedia oF Religionand Etics. Vol. II I. P.

Encyclope diedeL'Islsm(N. E) tomeI.

اباحيه

اباحه از ريشه «بوح» به معنى ظاهر و آشكار نمودن، و ترديد كردن در يكى از دو كار است كه جمع بين آن دو جايز باشد.

بر خلاف «تخيير» كه جمع بين آن دو جايز نيست و ناچار بايد يكى از آن دو را اختيار كنند. در شرع اباحه آن است كه شريعت حكم به آن نكند [٢]، بلكه شخص

[١] -ظاهرا پس از رفتن به سجده باشد، چون در دو جا «لك سجودى» و «سجدة وجهى» ذكر شده.

[٢] منظور حكم اثباتى يا نفيى است، زيرا مباح نيز حكم شارع و از احكام خمسۀ تكليفيه است. مگر مراد اباحۀ اصليه باشد كه: الاشياء على الاباحة.