فرهنگ فرق اسلامی - مشکور، محمد جواد؛ مدیرشانه چی، کاظم - الصفحة ١١٥ - پاول فقيريه
پ
پاول فقيريه
از بدو ظهور اين فرقه مدت زيادى نمىگذرد و آن در ايالت بنگالۀ هندوستان پديد آمده است يعنى همانجايى كه آن را بنگلادش خوانند.
در حدود نيم ميليون تن به آن گرويدهاند و اين طايفه خود را از مسلمانان مىشمارند و خويشتن را «فرقۀ ناجيه» مىدانند و عقيده دارند «قرآن» در زمانى كه به اتمام رسيده است چهل جزء بود، و ده جزء آن كه حاوى دستورات عالى دربارۀ سير و سلوك و امامت حضرت على (ع) بوده از ميان رفته است. اين ده جزء را حضرت على (ع) در سينه خود محفوظ مىداشت و سينه به سينه به ائمه و علماى جانشين ايشان رسيد و اكنون آن قرآن چهل جزئى پيش بزرگان اين فرقه است.
به عقيده ايشان مندرجات قرآن فعلى بيشتر براى عوام است و خواص بايد به ده جزء ديگر كه در سينه پيشروان اين طايفه محفوظ است، توسل جويند! گويند: راهى كه انسان را به حقيقت مىرساند پيروى از طبيعت است و هركه بر خلاف آن قدمى بردارد كافر است، به عقيده ايشان مواهب طبيعت كه به انسان داده شد، چهار چيز است:
بول (نورى) -غايط (جورى) -خون حيض (جبورى) -منى (ستورى) . ايشان اين نجاسات را خورده و پرستش مىكنند و آن را از بزرگترين عبادتها مىشمارند. هر يك از افراد اين طايفه ظرف چوبى مخصوص دارد كه نجاسات خود را در آن ضبط كرده در موقع لزوم مىخورد.
بر هر كس كه معتقد به اين مذهب باشد واجب است كه بامدادان پس از بيدارى در آن ظرف چوبى بول كند و خداى را براى اين نعمت بزرگ سپاس گزارد. ايشان در ماه يك روز را عيد مىگيرند و آن هنگامى است كه ماه به