فرهنگ فرق اسلامی - مشکور، محمد جواد؛ مدیرشانه چی، کاظم - الصفحة ٤٥١ - نواصب
«الغيبه» او را از ياران امام حسن عسكرى (ع) شمرده است و چون آن امام در گذشت دعوى با بيت و مقام محمد بن عثمان را كه از نواب اربعه و اصحاب امام زمان بود، مىكرد.
ابو جعفر محمد بن عثمان وى را لعنت نمود و از وى تبرى جست.
علاّمه حلّى در قسمت دوم از رجال خود گويد كه: محمد بن نصير از بزرگان بصره بود و مردى دانشمند به شمار مىرفت ولى در حديث و روايت او را از ضعفا شمرده است. آنان پندارند: خداى تعالى برخى اوقات در جسد على (ع) حلول مىكرد.
محمد بن نصير نميرى دعوى نبوت مىكرد و مىگفت كه: امام حسن العسكرى (ع) وى را بدان كار برانگيخت و او خداست.
وى درباره «تناسخ» سخن مىگفت و در مورد ابو الحسن امام عسكرى (ع) گزافهگويى مىكرد.
محمد بن نصير زناشويى با محارم، و نزديكى با مردان را روا مىشمرد و آن كار را نوعى از فروتنى و خدمتگزارى مىدانست و مىگفت: اين كار از شهوترانيهاى نيك است و خداوند آن را ناروا نشمرده است.
محمد بن موسى بن حسن فرات (در گذشته در ٢٥٤) كه از وزراى عباسيان بود او را تقويت مىنمود.
چون هنگام مرگ محمد بن موسى فرا رسيد كسى از يارانش پرسيد پس از تو چه كسى جانشين خواهد بود؟ چون از رنج بيمارى زبانش بند آمده بود چيزى جز كلمۀ «احمد» نگفت.
وقتى او در گذشت پيروانش بر سر نام «احمد» گفتگوى بسيار كردند و ندانستند كه خواست وى از آن نام كدامين احمد بود!
پس بر سه گروه شدند: عدهاى گفتند: احمد پسر وى است.
گروهى گفتند: احمد بن محمد بن موسى بن حسن فرات است كه از رجال بدنام اماميه بود.
دسته سوم گفتند: محمد بن محمد بن بشر بن زيد بود.
سرانجام پراكنده شدند.
برخى فرقه «نصيريه» را منسوب به محمد بن نصير نميرى دانستند.
فرق الشيعة، نوبختى ص ٩٣-٩٤.
مقالات الاسلاميين، ص ٨٤.
مذاهب الاسلاميين، ص ٤٤١.
نميلانيه
از فرق «نصيريه» اند.
مذاهب الاسلاميين، ص ٤٩٧.
نواصب
جمع ناصبى يعنى كسانى كه بغض و