فرهنگ فرق اسلامی - مشکور، محمد جواد؛ مدیرشانه چی، کاظم - الصفحة ١٣ - ابلقيه
خروج در كوفه و بيعت ابو السرايا با وى، از جمله ساداتى را كه از جانب خود به حكومت بعضى از بلاد اسلام فرستاد، يكى ابراهيم بن موسى بن جعفر برادر حضرت رضا (ع) بود، كه او را به ولايت يمن منصوب كرد.
ابراهيم، بدون هيچگونه ممانعتى وارد يمن شد و مردم صنعاء به بيعت وى در آمدند. ولى پس از كشته شدن ابو السرايا، در يمن خروج كرد و گروه بسيارى را از مردم آن ولايت بكشت، چنان كه از بسيارى كشته، مردم يمن او را جزّار يعنى قصاب لقب دادند.
مأمون الرشيد، خليفۀ عباسى لشكرى به دفع وى فرستاد، او شكست خورد و تسليم شد، وى را به اسارت به عراق به نزد مأمون آوردند.
به احترام نسبت او با حضرت على بن موسى الرضا (ع) از گناهان وى در گذشت. (-: ابو السرائيه و محمّديه)
تاريخ طبرى، كامل ابن اثير، حوادث سال ٢٠٠ و ٢٠١ ه.
مقالات الاسلاميين، ابو الحسن اشعرى، ج ١، ص ١٤٨.
ابراهيميه
نام فرقهاى از «غلاة» صوفى مذهب شيعه ساكن تلّعفر، يكى از شهركهاى استان موصل در عراق است، و عادات و رسوم ايشان شباهت بسيارى با فرقۀ «شبك» دارد (-: شبك) . كتاب دينى ايشان همان كتاب فرقۀ «شبك» است كه آن را از غير خود پنهان نگاه مىدارند.
اشعار مذهبى خويش را «گلبانگ» مىخوانند. ايشان عدد هفت و دوازده و هفتاد را مقدس مىشمارند. هفت را پادشاه، و دوازده و هفتاد را غلامان او مىدانند.
آنان مانند شبك و كاكائيه (-: كاكائيه) از فرقههاى غلاة شيعه و اهل حق بشمار مىروند.
الشبك، ص ٥٥.
الطريق الصوفيه و رواسبها فى العراق، ص ٥٦ -٥٧.
الفكر الشيعى و النزعات الصوفيه حتى مطلع القرن الثانى عشر الهجرى.
ابرقيه (ابراقيه)
از فرق «زيديه» ، از ياران عباد بن ابرق كوفى بودند كه با «جاروديه» خلاف جستند و انكار شيخين نكردند و «متعه» و «رجعت» را نپذيرفتند.
مشارق انوار اليقين فى اسرار امير المؤمنين، ص ٢١٠.
ابلقيه
طبرى مىنويسد: ابلقيه گروهى از «راونديه» بودند، كه پيرو مردى پيس شدند كه او را به زبان عرب ابلق مىگفتند.
وى از غلاة راوند بود، و دربارۀ