فرهنگ فرق اسلامی - مشکور، محمد جواد؛ مدیرشانه چی، کاظم - الصفحة ٣٥٥ - قاسميه
ق
قاديانيه
پيروان غلام احمد قاديانى- احمديه.
قاسطين يا قاسطيه
در هفتاد و سه ملت آمده كه: قاسطيه گويند: نعمت دنيا راحت و فراغت و مراد راندن است و اين جزاى عمل نيكوكاران است و عذاب دنيا فقر نامرادى و احتياج و غم و اندوه و خشكى است كه جزاى عمل بدكاران است و هر كه نيكى كند مكافات آن در دار دنيا به وى رسد نقد به نقد، حاجت نسيۀ آخرت نيست، بر اين قياس عذابها جزاى اعمال ايشان است.
ثواب و عقاب جزاى اعمال و اقوال خير و شر در دار دنيا باشد و در آخرت نگرانى نيست تا منتظر نباشيم.
ابو عثمان عراقى مىنويسد: «قاسطيه» پندارند حرام روزى نيست و روزى آن است كه از طريق حلال به دست آيد و ملك آدمى باشد و گويند: بر بندگان واجب است كه نه در ده كوشش خود را در طلب دنيا و يكدهم آن را در طلب عبادت و آخرت صرف نمايند.
در رسالۀ «معرفة المذاهب» آمده: قاسطيه گويند: كسب فريضه است و نكوهيده دارند زهد را.
هفتاد و سه ملت، ص ٥٢.
الفرق المفترقه، ص ٥١.
معرفة المذاهب، ص ١٢.
قاسميه
از فرق «زيديه» كه پيرو قاسم بن ابراهيم بن اسماعيل الحسنى علوى مكنى به ابو محمد و معروف به الرسى (١٦٩-٢٤٦) بودند كه مردى فقيه و شاعر و از ائمه زيديه و برادر مادرى ابن طباطبا محمد بن ابراهيم بود.
وى در جبال قدس در اطراف مدينه نشيمن داشت و پس از مرگ برادرش محمد