طايفۀ ديگر از شيخيه، «احقاقيه» هستند كه پيرو آخوند ملا باقر اسكوئى مى‌باشند. وى از فضلاى شيخيه در كربلا بود و پسران سيد كاظم رشتى نزد او درس مى‌خواندند و پس از درگذشت سيد دعوى جانشينى او را كرد و چون كتابى به نام «احقاق الحق و ابطال الباطل» در ردّ حاج محمد كريم خان كرمانى نوشت، از اين جهت فرزندان او نام خانوادگى خود را احقاقى گرفتند. اين طايفه غالبا در آذربايجان و كربلا و كويت زندگى مى‌كنند و پيشواى ايشان اكنون آقا شيخ رسول احقاقى است.

شيخيه، شيعيان مخالف خود را «بالاسريه» مى‌خوانند زيرا بالا سريه متشرعه هستند كه نماز خواندن در بالاى سر امام را جايز دانند. حال آن كه پشت‌سريها يا شيخيه در هنگام نماز در حرم پيغمبر (ص) و ائمه معصومين (ع) از لحاظ ادب و احترام طورى مى‌ايستند كه قبر ميان ايشان و قبله واقع شود.

مخالفان متشرع ايشان يعنى بالاسريها در اين كار نوعى غلو ديده گفتند: شيخيه در حقيقت قبر امام را قبله قرار مى‌دهند و اين نوعى شرك است. به همين جهت «بالاسريها» عمدا در هنگام نماز بالاى سر مرقد رو به قبله و پشت به امام مى‌ايستند.

گويند: در زمانى كه شيخ احمد احسائى در كربلا مى‌زيست به جهت حرمت امام پشت سر قبر امام نماز مى‌كرد.

شيخيه روايتى هم در اين باب از حضرت صاحب الزمان (عج) در كتب خود آورده‌اند كه فرموده: «لا يجوز ان يصلى بين يده و لا عن يمينه و لا عن شماله لانّ الامام لا يتقدم عليه و لا يساوى.» يعنى جايز نيست كه در جلوى امام و نه در طرف دست راستش و دست چپش نماز گزارند زيرا كسى بر امام مقدم نتواند بود و برابر هم نيست.

شيخيه اصول دين را منحصر در چهار اصل: توحيد، نبوت، امامت و ركن رابع مى‌دانند. به عقيدۀ ايشان ركن چهارم دين شناختن شيعه كامل است كه همان مبلّغ و ناطق اوّل باشد و او واسطه در بين شيعيان و امام غايب است و احكام را بلا واسطه از امام مى‌گيرد و به ديگران مى‌رساند.

ولى مشايخ شيخيه با غير اهل اين طايفه مى‌گويند: مقصود از ركن رابع تولّى و تبرّى است يعنى دوست داشتن ائمه معصومين (ع) و دورى جستن از دشمنان