فرهنگ فرق اسلامی - مشکور، محمد جواد؛ مدیرشانه چی، کاظم - الصفحة ١٢٣ - تميميه
كه به فعل آمد نوشته مىشود و قضا پيش نرفته است و تقدير نو آمده است. ظاهرا بايستى اين فرقه همان «ثعالبه» از فرق «خوارج» باشند. -ثعالبه.
هفتاد و سه ملت، ص ٥٢.
تفضيليه
همان مفضّله هستند كه حضرت على (ع) را بر ابو بكر و عمر تفضيل و ترجيح مىدادند. -مفضّله.
تفويضيه
گويند: حق تعالى امور دنيا را به حضرت محمّد (ص) تفويض كرد.
طايفهاى از ايشان گويند كه: خداوند امور عالم را بر على (ع) مرتضى تفويض كرد. و هر چه در دنياست، براى او مباح ساخت.
تحفه اثنىعشريه، ص ١٢.
تكوينيه
گويند: خداى تعالى را وجود خود از ذات خود بود و چون آفريدگار جمله اشياء اوست.
حال آن كه وى نيز خود چيزى است، پس خالق نفس خود، خود بوده است.
دبستان المذاهب، ج ٢، ص ٨٥.
تميميه
يا «زراريه» از غلاة و «مشبّهه» ، پيروان زرارة ابن اعين تميمى در گذشته در ١٥٠ هجرى هستند.
او علم قدرت و حيات و سمع را براى خداى تعالى حادث مىدانست و در باب امامت از «واقفه» بود.
كشى مىنويسد: زرارة [١]در حدود سال ٨٠ هجرى در دار الوليد كوفه مىزيست و از حواريين امام محمد باقر (ع) و امام جعفر صادق (ع) بود.
نجاشى مىنويسد كه: زرارة بن اعين بن سنسن، بنده آزاد كردۀ بنى عبد اللّه بن عمرو بن سمين بن اسعد بن همام بن مرة بن وهل بن شيبان بود و مردى قارى و فقيه و متكلم و شاعر و اديب بود.
ابو جعفر محمد بن على بن حسين بن بابويه گفت: كتبى از زراره دربارۀ استطاعت، جبر ديدم. كتاب «الاستطاعه و الجبر» تأليف زرارة است.
شيخ طوسى در «الفهرست» مىنويسد: نام وى عبد ربه، مكنى به ابو الحسن و مردى احول بود و در اصل بندهاى رومى بود كه او را مردى از
[١] -زرارة بن اعين شيبانى، از اصحاب حضرت باقر و حضرت صادق عليهما السلام بود و از بزرگترين رجال تشيع، در فقه و حديث و تفسير و كلام مشهور، و از اعاظم محدثين شيعه است. مرحوم شيخ عباس قمى، منتهى الآمال، ابن نديم، الفهرست، ريحانة الادب، ج ٢، ص ٣٧١.