در شهر سلميه نزديك حمص ساكن شدند و از بيم مأموران عباسى در آنجا بصورت بازرگان مى‌زيستند و دعاتى به اطراف بلاد اسلام مى‌فرستادند و مردم را بشارت مى‌دادند كه ظهور مهدى آخر الزمان از نسل اسماعيل بن جعفر نزديك است.

محمد بن اسماعيل هفت سال از عموى خود امام موسى كاظم (ع) بزرگتر بوده و ولايت او به تصريح «دستور المنجمين» در سال صد و بيست و يك هجرى يعنى هفت سال پيش از ولادت امام موسى كاظم بوده است و ظاهرا تا سال صد و هفتاد و نه يعنى چهار سال قبل از وفات موسى بن جعفر (ع) حيات داشته است.

ميمون قداح و پسرش عبد اللّه: ميمون اصلا از مردم خوزستان بود و شغل كحالى و چشم پزشكى داشت و آب مرواريد را عمل مى‌كرد و بدان سبب به «القداح» ملقب گشت و ظاهرا ايرانى و محتملا پدرانش زردشتى بودند و از دعات بزرگ اسماعيلى به شمار مى‌رفت. چون پس از مرگ محمد بن اسماعيل ميان دعات اسماعيلى اختلاف افتاد وى پسر بچه كم سنى را نشان داده وانمود كرد كه او از فرزندان عبد اللّه بن محمد بن اسماعيل و نامش ابو القاسم حسن است و جانشين وى مى‌باشد.

علماى رجال شيعه معتقدند كه ميمون و پسرش عبد اللّه شيعه امامى و از اصحاب امام جعفر صادق (ع) و ايرانى و خوزستانى الاصل بودند و به سبب مدتى اقامت در مكّه معروف به مكّى شدند، سپس ميمون بر اثر معاشرت و آميزش با ابو الخطاب به مذهب غلو گرائيده و طرفدار اسماعيل بن جعفر و پسرش محمد بن اسماعيل گرديد. چون ابو الخطاب در گذشت قيم محمّد بن اسماعيل و مربى او شد و مذهب باطنى را به وى تلقين كرد، پس از او پسرش عبد اللّه جانشين وى شد و به خدمت محمد بن اسماعيل در آمد. وفات عبد اللّه در آغاز قرن سوم هجرى بود.

امام مستودع و مستقر: در اصطلاح اسماعيليه امام بر دو نوع است، يكى مستودع و ديگرى مستقر.

امام مستودع: كسى است كه پسر امام و مهمترين فرزندان او و داناى به همه اسرار امامت و بزرگترين اهل زمان خود باشد، جز اين كه او را حقى بر فرزندانش نيست و امامت در نزد او وديعه است.

امام مستقر كسى است كه از تمام امتيازهاى امامت برخوردار است و حق دارد كه امامت را به فرزندان و جانشينان خود واگذارد، اينك شجره امامان مستقر و مستودع اسماعيلى را در دورۀ ستر ذيلا مى‌آوريم:

ائمۀ مستقر از فرزندان اسماعيل:

محمد بن اسماعيل