بعضى نوشته‌اند: نحيب پاشا حاكم عثمانى كه در زمان سيد، مسئول قتل و غارت كربلا بود، سيد را دعوت كرد تا از وى ديدن نمايد و ظاهرا مراتب احترام را به جاى آورد ولى به او قهوه‌اى مسموم خوراند و سيد در ذيحجه سال ١٢٥٩ ه‌ در گذشت و در جوار قبر امام حسين (ع) مدفون شد.

مهمترين كتاب سيد كاظم «شرح القصيده» است كه در شرح قصيده لاميۀ پاشا عبد الباقى افندى عمرى موصلى والى عراق در دورۀ عثمانى نوشته است.

سبب سرودن آن قصيده به مناسبت ارسال روپوش براى مرقد امام همام موسى بن جعفر (ع) از طرف سلطان محمود خان ثانى پادشاه عثمانى مى‌باشد. اين روپوش قطعه‌پوشى از پوششهاى ضريح مطهر حضرت رسول (ص) بود كه سلطان مذكور بعنوان تحفه براى ضريح حضرت موسى بن جعفر (ع) فرستاد.

اين قصيده را پاشا عبد الباقى در مدح آن حضرت سروده و مطلع آن چنين است: و افتك يا موسى بن جعفر تحفة
منها يلوح لنا الطراز الاول
سيد كاظم رشتى در شرح اين قصيده از غرايب علم بخصوص جغرافياى آسمان سخن گفته. وى براى مدينه علم كه به قول او در آسمانها قرار دارد و حديث انا مدينة العلم و على بابها اشاره به آنست و براى آسمان بيست و دو محله قايل شده كه در وسط محلۀ بيست و دوم صد و شصت كوچه را نام برده و نام و نشان هر كوچه را با اسامى غريب و عجيب ياد كرده كه بيشتر شباهت به «رسالة الغفران» ابو العلاى معرى و كمدى الهى دانته دارد.

چون اين شرح را بر پاشاى مذكور خواندند گفت: «خدا مى‌داند كه آنچه را سيد گفته خارج از منظور و خيالات شعرى من است.»

اين كتاب در سال ١٢٧٠ ه‌ در تهران به طبع رسيده است.

بعد از سيد كاظم رشتى شاگرد او حاج محمد كريم خان قاجار (١٢٢٥- ١٢٨٨ ه‌) فرزند حاج ابراهيم خان ظهير الدوله پسر مهدى قلى خان پسر محمد حسن خان پسر فتحعلى خان قاجار است كه پدرش ابراهيم خان پسر عمو و داماد فتحعلى شاه بود، جانشين سيد شد.

حاج محمد كريمخان مؤسس فرقه شيخيه كرمانيه است. وى از علماى بزرگ زمان خود بود و بالغ بر دويست و شصت كتاب و رساله تأليف كرد.

پدرش ظهير الدوله چند سالى والى خراسان و كرمان بود و به شيخ احمد احسايى دست ارادت داد و فتحعلى شاه را به ملاقات با شيخ تشويق نمود.