تاريخ سنه اربع و اربعين و سبع مائه (٧٤٤) حضرت عليه بلقيس عهد و زمان. . . بر سر روضۀ مقدسه او قبه عالى برآورده كه در رفعت با چرخ چنبرى برابرى مى‌كند و مدرسه‌اى رفيع به آن ملاصق كرده و جماعتى از صلحا و عبّاد و متصوفه و گروهى از ائمه و علماى عظام هر يكى على قدر حالهم و مراتبهم در آن بقعه شريفه مقرر فرموده است.

ابن بطوطه سيّاح معروف عرب كه دو بار به شيراز ورود نموده بود، مرتبه اول سال ٧٢٧ و بار دوم در سال ٧٤٨، در حيات همين خاتون و سلطنت پسرش شاه شيخ ابو اسحاق وصف ممتّعى از اين شهر و از كيفيت پذيرايى خاتون مذكور در آنجا مى‌نمايد: «از زيارتگاههاى شيراز مشهد احمد بن موسى برادر على بن موسى بن جعفر (ع) است و آن زيارتگاهى بزرگ است و اهل شيراز از آن تبرك مى‌جويند و به وى توسل كنند.»

مرحوم ميرزا محمّد خان قزوينى در حاشيه كتاب «شد الازار» گويد: «هم اكنون در موزۀ معارف شيراز قرآن سى پاره‌اى موجود است كه به خط ثلث بسيار خوش به قلم خطاطى معروف به پير يحيى جمالى صوفى در سال ٧٤٦ در شيراز در عهد سلطنت شاه شيخ ابو اسحاق كتابت شده و همين تاشى‌خاتون مادر شيخ ابو اسحاق مذكور آن را بر همين مزار منسوب به احمد بن موسى الكاظم وقف كرده است.» صورت اين وقف‌نامه در صفحه ٧٧ از جلد اول از «تاريخ عصر حافظ» تأليف آقاى دكتر غنى چاپ شده است.

فرصت الدوله شيرازى در كتاب معروف «آثار العجم» مى‌نويسد: بقعۀ متبركه شاه چراغ مدفن حضرت سيد امير احمد ملقّب به شاهچراغ و سيد السادات است. آن جناب را خدم و حشم بسيار بوده در عهد مأمون با جماعتى كثير ارادۀ شيراز فرمود كه از آنجا به خراسان به خدمت برادر خود حضرت رضا (ع) رفته باشد، در آن وقت قتلغ نامى از جانب مأمون در شيراز حاكم بود، چون خبر ورود آن بزرگوار را شنيد به خان زيتان كه در هشت فرسنگى شيراز است شتافت تلاقى فريقين شد، بناى محاربه را گذاردند و حين جدال يكى از سپاه قتلغ فرياد كرد كه اگر مقصود شما رسيدن به خدمت حضرت على بن موسى است او وفات يافت. به مجرد اين خبر جماعتى از دور آن حضرت متفرق شدند، مگر معدودى از اخوان و خويشان پس حضرت چون امكان بازگشت نداشت رو به شيراز نهاد و مخالفين تعاقب كرده در آن محل كه الآن مرقد آن بزرگوار است به درجه شهادت رسيد.

بعضى نوشته‌اند كه: چون به شيراز آمد در گوشه‌اى منزوى و مشغول عبادت بود كه به جوار رحمت حق پيوست و بر مدفن آن