صورت بد طالع مى‌شود و اين شب را «يهود شب» خوانند. در شب مذكور زنان و مردان در جايى جمع مى‌شوند، مى‌شوند، مقدارى آرد بر روى زمين مى‌ريزند، و روى آن مى‌نشينند و به باده‌گسارى و نواختن ساز مشغول مى‌شوند، و در تاريكى شب زن و مرد با هم در مى‌آميزند. صبحگاهان آردهايى را كه به نجاست آلوده شد جمع مى‌كنند، در ميان خود تقسيم مى‌كنند و از آنها نان مى‌پزند و آن نان را مانند طعام مقدسى مى‌خورند.

در ميان اين طايفه عفت و عصمت در زنان وجود ندارد، و زنان جوان قابل معاشرتند و همين كه زن پير شد او را از جرگۀ خود بيرون مى‌كنند.

روزنامۀ اطلاعات به نقل از جريدة البلاغ مصر، شمارۀ ٣٢٧٠.

پسيخانيه

بنيانگذار اين مذهب مردى به نام محمود پسيخانى گيلانى است. وى در سال ٨٠٠ هجرى اين مذهب نو را پديد آورد، و پيش از آن از پيروان فضل اللّٰه استرآبادى مؤسس فرقه «حروفيه» بود.

گويند: فضل او را به جهت خودپسنديش طرد كرد، و از آن پس به محمود مطرود يا مردود شهرت يافت.

محمود پسيخانى ديرزمانى در كنار رود ارس مى‌زيست. وى مردى دانا و پرهيزكار بود و به عمر خود زناشويى نكرد و در سال ٨٣١ هجرى درگذشت.

برخى گفته‌اند كه او خود را در تيزاب انداخت و نابود ساخت ولى پيروان وى اين گفته را دروغ مى‌دانند.

پسيخانيان از «نقطويان» هستند. در زمان شاه تهماسب در سال ٩٧٣ يكى از بزرگان نقطوى به نام ابو القاسم امرى را كور كردند و نيز در سال ٩٨١ گروهى از «نقطويان» دستگير و كشته شدند.

در زمان شاه عباس روزگار «نقطويان» بدتر از پيش شد. او در سال ١١٠٢ ه‌ فرمان داد كه نقطويان را در سراسر كشور دستگير كنند.

پيش از اين زمان برخى از نقطويان از ايران به هند گريخته بودند.

«نقطويان» را به چند نام خوانده‌اند به ايشان «نقطوى» و نقطه و اهل نقطه گفته‌اند، زيرا محمود آفرينش و پيدايش همه چيز را از خاك مى‌داند و آن را نقطه مى‌خواند. «واحديه» و امنا نيز نام يافته‌اند، براى اين كه آنان هر كس كه از ايشان زناشويى نكرده بود واحد و هركس كه متأهل بود امين مى‌خواندند.

زناشويى نكردن در اين مذهب ستوده بود و محمود در زندگانى كوتاه خود زناشويى نكرده و پيروان خويش را تا آنجا كه بتوانند به پرهيز از آن، خوانده بود. به ايشان «پسيخانيان» و پسيحانيها و