فرهنگ فرق اسلامی - مشکور، محمد جواد؛ مدیرشانه چی، کاظم - الصفحة ٤٤٢ - نصيريه
اسماعيل به جاى او نشست و چون قادر به حفظ بندر بانياس نبود آن را به صليبيان فرنگى تسليم كرد. -: مستعلويه و صباحيه.
مذاهب الاسلاميين ج ٢، ص ٣٥٣-٣٦٩.
نسبيه
ايشان گروهى بودند كه على (ع) را به سبب نسب و قرابت او با رسول (ص) خدا بر ابو بكر تفضيل مىدادند و او را اولى به خلافت مىدانستند
الفرق المفترقه، ص ٤٣.
نسويه
از خوارج جزيره در شمال عراق بودند و چون «بيهسيه» نكاح مؤمنه را با مشرك درست دانند و گويند: چون ما زن از اهل كتاب خواهيم چرا روا نباشد كه دختر به ايشان دهيم، ميان دختر دادن بديشان و خواستن از ايشان هيچ فرقى نيست، و ديگر «قياس» در شرع را جايز دانند.
تبصره العوام، ص ٤٢.
نصفيه
پندارند كه نيمى از قرآن مخلوق است.
البدء و التاريخ، ج ٥، ص ١٤٩.
نصيريه
آنان را «انصاريه» و «علويه» نيز گويند و منسوب به ابن نصير نامى هستند كه در قرن پنجم از شيعه اماميه منشعب شدند و در شمال غربى سوريه جاى گرفتند.
تعاليم نصيريه عبارت است از التقاط عناصر شيعه و مسيحيت و معتقدات ايران پيش از اسلام.
به عقيدۀ ايشان خدا، ذات يگانهاى است مركب از سه اصل لا يتجزى بنامهاى: «معنى» ، «اسم» ، «باب» ، اين تثليث به نوبت در وجود انبيا مجسم و متجلى گشته است و آخرين تجسم با ظهور اسلام مصادف شد و آن ذات يگانه در تثليث لايتجزايى در وجود على (ع) و محمد (ص) و سلمان فارسى تجسم يافت، بدين سبب تثليث مزبور را با حروف عمس (ع-م- س) معرّفى مىنمودند كه اشاره به حروف اوّل سه اسم على (ع) و محمد (ص) و سلمان است.
«نصيريه» معتقد به تناسخند و مانند دروز به دو دسته روحانى تقسيم مىشوند يكى «عامه» و ديگرى «خاصه» .
طبقۀ خاصّه از خود كتب مقدسى دارند و مضمون آنها را تأويل مىكنند ولى براى عامه مكشوف نمىسازند.
مراسم مذهبى را روحانيان ايشان بر بلنديها در بقاعى كه (قبه) ناميده مىشود برگزار مىكنند.
قبهها معمولا بر مقابر اولياى آن طايفه قرار دارد.